از طرفی بسیاری از روان‌شناسان معتقدند که پرخاشگری در برخی از دوره‌های سنی کودکان طبیعی بوده و به جهت دستیابی و رسیدن به خواسته‌هایش است. البته اگر به همه نیازهای کودک پاسخ مثبت داده شود، در آینده و بزرگسالی از افرادی که انتظارات و توقعاتش را برآورده نمی‌کنند خشمگین شده و پرخاشگری می‌کند. کودکان در محیط درس و مدرسه نیاز به توجه دارند و اگر از طریق برقراری ارتباط با دوست و رفیق این نیاز رفع نشود، به پرخاشگری روی می‌آورند و این نیاز را با آن جبران می‌کنند. دلایل پرخاشگری کودکان متفاوت است. گاهی شاید به‌دلیل وجود مشکلاتی در یادگیری، عملکردش در مدرسه مختل شود و او این موضوع را با خشم نشان دهد. ضربه‌های روحی و روانی همچون طلاق والدین یا بیمار شدن یکی از اعضای خانواده نیز باعث بروز رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان می‌شود. صبر و شکیبایی در برابر چنین کودکانی ازجمله راهکارهای موثر در خصوص این موضوع محسوب می‌شود چراکه هرچه بر سر کودک فریاد زده یا او را کتک بزنید، او می‌آموزد که در پاسخ به چنین رفتارهایی در آینده، فقط انجام اقدامات فیزیکی موثر است و تاثیراتی منفی در تربیت او به همراه دارد.