انسان پس از سال‌های50و60سالگی به روابط عاطفی عمیق و پایدار بااطرافیان خود نیازمند است.درحالی‌که در اوج این نیاز سالمندانی که خانواده‌های هسته‌ای کوچک، کم‌فرزند یا بی‌فرزندی داشته باشند، در معرض این آسیب قرار خواهند گرفت. پدیده‌هایی که امروز در زبان بعضی از اصناف و گروه‌ها، ادبیات‌های متفاوتی را پیدا می‌کند. برای مثال انجمن روان‌شناسان نسبت به مسأله سندرم آشیانه‌های خالی هشدارهایی را مطرح می‌کند. این سندرم به معنی خانه‌های خالی و سوت‌وکور و تنهایی‌های افراطی‌ای است که سالمندان تجربه می‌کنند و به همین جهت به بیماری‌های روحی و روانی طولانی‌مدتی مبتلا می‌شوند که آنان را بسیار آزار داده و کیفیت زندگی‌شان را کاهش می‌دهد. این مسأله در آینده برای ساختارهای اجتماعی و کیفیت زندگی سالمندان یک تهدید جدی به‌شمار می‌رود. راهکار برون‌رفت از بحران جمعیت، تامین زیرساخت‌های لازم برای آماده‌کردن یک زندگی باکیفیت برای سالمندان و تلاش نظام برنامه‌ریزی کشور جهت ایجاد یک زندگی سالم و فعال برای آن دوره است؛ اما همزمان باید اجرای سیاست‌های جمعیتی در دستورکار قرار گیرد تا جمعیت جایگزین این سالمندان در گروه‌های سنی پایین‌تر تامین شود. ما باید برای تامین جمعیت جایگزین سالمندانی که به سن بازنشستگی می‌رسند، به فکر باشیم. اگر از هرکدام از این موارد غفلت شود قطعا این بحران پیامدهای بیشتری را در بر می‌گیرد.