افرادی که خیلی وقت‌ها هیچ درک درستی از شرایط آنها نداریم.اغلب ما برای کمک به دیگران حتی به مسجد یا دفاتر بهزیستی و کمیته امداد هم مراجعه نمی‌کنیم و برای این کار هم از شبکه‌های اجتماعی وفضای مجازی کمک می‌گیریم و ازطریق اپلیکیشن‌ها برای کمک کردن اقدام می‌کنیم؛ اقداماتی که البته درجای خودش خوب است ومی‌تواند دربهبود وضعیت افراد نیازمند جامعه اثرگذار باشد اما با تمام اینها هیچ درک درستی از شرایط این افراد به ما نخواهد داد.برای درک درست ازشرایط پدرومادری که ازسرفقر ناگزیر است فرزندش را به‌جای مدرسه، سر کار بفرستد تا از همان کودکی، دستان کوچکش نان‌آور خانه باشد، باید به میان آنها رفت و دید و از نزدیک چالش‌های‌شان را لمس کرد. یا خانواده بیماری که به علت نداشتن هزینه‌های دارو و درمان، آن‌قدر درمان‌شان به تعویق می‌افتد که بیماری درتمام وجود‌ فردریشه می‌دواندوبه این سادگی‌ها درمان نمی‌شود.خانواده‌ای که نان‌آورشان به‌خاطر چند میلیون تومان مدت‌هاست پشت میله‌های سرد زندان مانده وهمسر وفرزندانش برای تهیه نان شب‌شان به مشکل خورده‌اند یا جوانی که از سر بیکاری و بی‌پولی نمی‌تواند سراغ ازدواج وتشکیل خانواده برود.اینها مشکلاتی است که شاید بخشی از آنها را خود ما لمس کرده باشیم وبخشی دیگر ازآنها برای‌مان درحدروایت‌هایی است که بقیه برای‌مان نقل کرده‌اندودرنهایت ما با پرداخت مبلغی پول یا وسایل و لباس‌هایی که دیگر به کارمان نمی‌آید به آنها کمک می‌کنیم  و شاید تصور کرده‌ایم وظیفه انسانی ومسئولیت اجتماعی‌مان را به سرانجام رسانده‌ایم. واقعیت فقر اما از نابرابری‌های اجتماعی حکایت دارد و ازاین حقیقت پرده برمی‌داردکه یک جایی یک کسی بیشتر ازسهم خود برداشته و حقی ناحق شده و این نابرابری‌ها در جایی دیگر منجر به انباشت فقر و نداری شده است! 
ما برای پرداخت سهم و حق فقرا و نیازمندان باید از هر آنچه خودمان استفاده می‌کنیم به آنها هبه کنیم اما این انتهای مواجهه با پدیده فقر نیست بلکه باید هریک ازما برای برقراری عدالت اجتماعی گامی برداریم،چراکه فقر وآسیب‌های اجتماعی درحوزه فردی باقی نمی‌ماند و به تمام جامعه تسری پیدا می‌کند.درچنین شرایطی است که تمام جامعه ازرشد وارتقای شایسته بازمی‌ماند وهمه درگرداب آسیب‌های اجتماعی غرق می‌شوند.به همین دلیل هم باید به این درک برسیم که هرگام مابرای کمک به نیازمندان ورفع آسیب‌های اجتماعی در عمل کمک به خودمان است.