اگر جلوی آسیب‌های این حس گرفته نشود، قطعا کودکان در بزرگسالی با آسیب‌های روانی متعددی مواجه خواهند شد. اگر والدین متوجه چنین موضوعی شدند، نباید با اصرار و پافشاری از کودک بخواهند که این اتفاق را برای‌شان تعریف کند، بلکه کودک خودش می‌بایستی برای بیان آن پیش‌قدم شود. کودک به‌طور غریزی، نمی‌خواهد به تحقیر شدن خود در داخل مدرسه یا خانه اقرار کند، چون تصور می‌کند با گفتن این موضوع از جمع خانواده دور می‌شود و محبت اعضای خانواده را از دست می‌دهد. این کودکان نشانه‌هایی همچون افت تحصیلی، عدم تمایل برای رفتن به مدرسه، منزوی‌شدن و... را از خود بروز می‌دهند. پدر و مادرها بهتر است در چنین مواقعی با کودک ابراز همدردی کنند تا او متوجه درک والدین از موضوع شود. از طرفی باید به کودک آموزش داد که نسبت به این موضوع بی‌تفاوت باشد. در اغلب مواقع مجهز کردن کودک به مهارت‌های مقابله با تمسخر می‌تواند مشکل کودک را حل کند اما اگر این موضوع همچنان ادامه داشت، بهتر است با معلم، ناظم و مشاور مدرسه صحبت کنید و موضوع را با آنها در میان بگذارید.