استایرن افسردگی را این‌طور توصیف می‌کند: شبیه غرق شدن، خفه شدن. این کتاب، قطعا راهنمای افسردگان نیست. کتابی لذتبخش برای خواندن در عصر یک روز تعطیل هم نیست اما برای کسانی که به هر ترتیب شخصی با هر درجه‌ای از افسردگی را در کنار خود دارند، لازم است و کمک‌کننده. چراکه دقیقا آن چیزی را به فرد بیگانه با افسردگی می‌دهد که نویسنده بسیار روی آن تاکید کرده و از نبود آن رنج می‌برد. یعنی درک و آگاهی عمومی نسبت به رنج افسردگی. افسردگی، واژه‌ای آن قدر دستمالی‌شده و روزمره است که صحبت از آن یا حتی علم به این که کتابی قرار است تماما حول این موضوع بچرخد، می‌تواند خسته‌کننده و حتی تهوع‌آور باشد. کتاب کوچک ظلمت آشکار اما، همچون یک راهنمای جیبی و به درد بخور از این فکر نجات‌مان می‌دهد. ظلمت آشکار، سیر خطی به‌خصوصی را دنبال نمی‌کند. ممکن است طی خواندن گیج شویم یا تقدم و تاخر ماجرا را گم کنیم اما شاید این آشفتگی روایت با آشفتگی ذهنی نویسنده به هنگام تجربه‌ درد، همخوان باشد. به هر حال، قصه از جایی شروع می‌شود که واقعیت ابتلا به افسردگی، همچون برخورد سهمگین یک قطار در شبی در پاریس جلوی تابلوی نئونی هتل واشنگتون، به استایرن رخ می‌نماید.

نویسنده: ویلیام استایرن

مترجم: افشین رضاپور

نشر: ماهی

سال انتشار: 1400