این در حالی است که کودکان و نوجوانان؛ ویژگی‌، علایق و سلیقه‌های متفاوتی با والدین خود دارند و طبیعی است که در برخی مواقع با آنان اختلاف‌‌نظرهایی نیز داشته باشند. از آنجا‌که مرز باریکی بین راهنمایی، نظارت و کنترل وجود دارد، والدین گاهی حتی متوجه رفتارهای کنترل‌‌گرایانه خود نمی‌‌شوند و تصورشان این است که بر فرزندشان مراقبت و نظارت دارند. در این حالت، یکی از والدین یا هر دوی آنها، تمام اقدامات و فعالیت‌های فرزند خود را زیرنظر دارند. این والدین معمولا قوانین مشخصی را برای هریک از فرزندان تعیین می‌کنند. چنین پدر‌و‌مادرهایی اجازه نمی‌دهند فرزندان‌شان استقلال پیدا کند و بدون شک برای کودک فقط یک‌ راه وجود دارد آن ‌هم راهی که والدین او انتخاب کردند. به‌دلیل عهده‌‌دار شدن امور از سوی والدین، عدم مسئولیت‌‌پذیری در چنین فرزندانی شکل خواهد گرفت و به‌ مرور استقلال کودک‌و‌نوجوان از بین خواهد رفت. تا زمانی که والدین کنترل‌‌گر باشند و فرزندان را از اشتباه کردن دور نگه دارند، آنها عواقب طبیعی هر تصمیم اشتباه را درک نمی‌کنند. والدین کنترل‌گر باید گاهی اوقات فرزندان‌شان را رها کنند تا آنان برای پذیرش چالش‌های بزرگی که در آینده خواهند داشت، آمادگی لازم را کسب کنند.