از دیدگاه روانشناسانه، انسان در پی معنا باید در هر سن و جایگاه، رفتار مناسب را ارائه دهد. مهم‌ترین سؤالی که به رفتار در خلاف این شرایط برای هرکس پیش می‌آید، در این باب است که لذت دست‌نیافتنی‌ای وجود نخواهدداشت. تجربه‌‌ جدیدی نیست که برای آن ذوق به خرج دهی یا در پی برنامه‌ریزی برای تحقق یافتنش به تقلا بیفتی.این‌که امروزه ودراین عصر،هنجارهای اجتماعی که در قدرمطلق ارتباط به دین یا عقایدها قرار گرفته باشد، بسیار دیده می‌شود.همان‌طور که میانگین سنی برای انجام چند سری از کارهای زیبایی یا ...، پایین آمده و در اوایل نوجوانی تخمین زده شده نشانه‌‌ خوبی برای روحیه‌‌ آن ملت نیست. کمبود توجه کافی به نوجوانان یا ترویج سبک زندگی‌های بی‌خردانه می‌توانندازعوامل مهم تلقی شوند.چهره‌های دوست‌نداشتنی برای صاحب آن،ریشه‌ای کرم‌خورده در باورهای خودتخریبی‌است و در این حال و هوا، داشتن خواهان مهم‌تر است یا ارتقای احساس ارزشمندی؟ 
البته که نکته‌‌ مهم، عمق‌«کوبیدن و از نوساختن‌»‌هاست. این ولوله‌‌ بی‌پایان احتیاج به یک پاک‌کن موثق دارد و له کردن ملاک‌های اشتباه زیبایی!