شجاعی در این کتاب نظر به اهمیتی که برای این فراز از نهج‌البلاغه به‌عنوان منشور و آیین‌نامه حکومت اسلامی قائل بوده‌، آن را به‌صورت مجزا در قالب کتابی آورده است. شیوه ترجمه این متن ارائه همزمان متن با ترجمه است. شجاعی در صفحات این کتاب متن فارسی و به‌دنبال آن و در کنارش متن عربی این نامه را قرار داده و سعی کرده با استفاده از ساده‌ترین و شیواترین عبارات از عهده ترجمه این اثر برآید. نکته قابل‌توجه در این ترجمه آهنگین بودن آن و تلاش برای ارائه متنی است که بی‌آن‌که به‌دنبال روایتی شاعرانه در ترجمه باشد، توانسته آهنگی حماسی به خود بگیرد و به شکلی خاص عبارات را در پی هم و به منظور ترجمه قرار دهد. شجاعی پیش از این نیز در حوزه ترجمه آثاری همچون ترجمه برخی ادعیه را در قالب کتاب عرضه کرده‌است.