لیگ بیست و سوم درحالی به روزهای پایانی خود نزدیک می شود که گران‌تر از هر زمانی است. بزرگ‌ترین شاخصه افزایش جنبه‌های مالی لیگ بیست و سوم را باید در قرارداد فوتبالیست‌ها جست‌وجو کرد، فوتبالیست‌هایی که همان کیفیت همیشگی را داشتند اما مبالغ قراردادهای‌شان گاه سر به فلک می‌زد. جهش‌های 23 ظاهرا با سقف قرارداد روبه‌رو شد اما پایانی بر کاسبی‌های فوتبال ایران نیست، چیزی که دلال‌ها همیشه نقش مهمی در حفظ آن دارند.
     
افزایش 500 درصدی!
آنچه در این لید مطلب خواندید نه یک پدیده مجزا که فقط یک اتفاق معمول در لیگ برتر بیست و سوم بود. بازیکنی که سال گذشته در رده جوانان یک باشگاه با قراردادی نسبتا رایگان بازی می‌کرد برای این فصل قراردادی معادل 500 برابر بیشتر از قبل بسته است. این افزایش‌ها می‌تواند طیف وسیعی از اعداد و ارقام را در بر بگیرد. طبیعی است که نام‌ها بهره بیشتری از سفره افزایش‌های چند صد درصدی دارند. از سویی دیگر مبلغ قرارداد یک بازیکن برای سنوات گذشته نیز آنچنان بالا بوده که حتی افزایش اندک 3 الی 5 درصدی این مبلغ را به شکل بسیار چشمگیرتری افزایش داده است.
     
و اما سقف قرارداد
شاید همین افزایش‌های ریز و درشت فدراسیون را مجاب کرد سقف و حدومرزی برای قراردادها تعیین کند. از نظر بسیاری موضوع تعیین سقف بیهوده‌ترین و بی‌فرجام‌ترین طرح فدراسیون فوتبال در سال‌های اخیر است. اکثر باشگاه‌ها در سال‌های گذشته نیز وقتی با تعیین سقف روبه‌رو می‌شدند آن را به حرفه‌ای‌ترین شکل ممکن دور می‌زدند اما قوانین سختگیرانه این فصل بسیاری از باشگاه‌ها به‌خصوص متمولان لیگ برتر را در بن‌بست قرار داد. انواع و اقسام روش‌ها هم بی‌ثمر و بی‌فایده بود. با این حال گویی فعل و انفعلاتی جدید در ادامه راه باعث می‌شود زیر پا گذاشتن قانون سقف قرارداد راحت‌ترین راه باشد. به هر حال باشگاه‌های ایرانی خوب بلدند در مواقع اینچنینی همه چیز را حل کنند.
     
معمای همیشگی
تمامی قراردادهای بسته شده با بازیکنان در سازمان لیگ ثبت شده وخوب می‌دانیم هریک از بازیکنان شاغل در تیم‌های لیگ برتری چقدر بسته و گرفته‌اند اما شنیده‌ها مانند همیشه حاکی ازرعایت نشدن سقف قراردادهاست. براساس آخرین اخبار و شنیده‌ها قراردادی معادل 58میلیارد تومان برای یکی از بازیکنان دراین فصل بسته شده که این مبلغ با توجه به کیفیت بازیکن مذکور نه فقط با متر و معیارفنی فوتبالی که حتی دردایره منطق وانصاف هم نمی‌گنجد.البته تعداد بازیکنانی که درلیگ بیست وسوم مبالغی بیش از 20میلیارد تومان در لیگ‌برتر بسته‌اند کم نیست. این میلیاردها هزینه با توجه به نتایج برخی از این باشگاه‌ها اصلا خروجی نداشته است. به هر حال راست و دروغ این اعداد و ارقام با راوی.
     
مربی 50-40 میلیاردی!
آنقدر مبالغ نجومی در فوتبال ایران زیاد شده است که درباره مبلغ قرارداد یک مربی می‌گویند 50- 40 میلیارد تومانی بسته است! انگار نه انگار که بین 40تا50 اختلافی 10میلیاردی است. البته ناگفته نماند که این مربی برای فصل جدید نقشه‌های بزرگ‌تری در سر دارد و به طور خودجوش مبلغ قرارداد خود را حداقل 10میلیارد تومان دیگر افزایش داده است.مثل همیشه هم«دور‌زدن» قانون سقف قرارداد راحت‌ترین کار ممکن به نظر می‌رسد، هر چند در این فصل به ظاهر سختگیری‌هایی در رابطه با آن وجود داشت. وارد شدن پول به فوتبال که افزایش مبلغ قرارداد بازیکنان و مربیان را به همراه دارد از کانال‌های مختلفی صورت می‌گیرد. اما فرآیندهای رخ داده دراین کانال‌ها هرگز این مبالغ را به سمت درستی هدایت نمی‌کند. نمونه‌اش بازیکن درجه دو یکی از تیم‌های مطرح که 25 میلیاردقرارداد بسته اما حتی در حد یک بازیکن نسبتا تاثیرگذار هم برای تیمش سودمند نبوده وحال چه رسد به ستاره.

حرفه‌ای شدن از نوع دیگر
در لیگ‌ کشورهای حاشیه خلیج فارس هم مانند لیگ برتر فوتبال ایران پول خرج می‌کنند، با این وصف که در آن لیگ‌ها همه چیز صرف بهینه‌سازی می‌شود اما در اینجا صرفا فقط مبالغ قراردادهاست که به صورت چند صددرصدی بالا می‌رود. قوانین بازدارنده از همین الان متوقف شده‌اند. البته از راهروهای فدراسیون خبر می‌رسد برای لیگ بیست و چهارم قوانین سختگیرانه‌تری در راه است. اما فوتبال ایران بارها مزه سختگیری فدراسیون فوتبال را چشیده است؛نتیجه‌اش هم این که چند ده میلیاردی‌ها در بالای جدول جولان می‌دهند و تیم‌های جنوبی همگی در معرض سقوط دسته جمعی قرار گرفته‌اند؛ دو اتفاقی که با هم ارتباط معناداری دارند. باید منتظر جزئیات بیشتر بمانیم.