بازیگر شیلیایی علیه امپریالیسم
آلفردو کاسترو، بازیگر سرشناس شیلیایی، اولین فیلم سینمایی خود در مقام کارگردان را با مضمونی ضددیکتاتوری و ضدآمریکایی و با نام «کارگران مرگ» جلوی دوربین می‌برد. فیلمنامه فیلم با نگاهی به داستان پرخواننده‌ای از دیاملا التیت به همین نام نوشته شده و از حال و هوایی اجتماعی و سیاسی برخوردار است که با زبانی روانکاوانه و دلهره‌آمیز تعریف می‌شود.
نویسنده داستان اعلام کرده لحن دلهره‌آور قصه کمک می‌کند تا اهالی کتابخوان بهتر بتوانند فضای رعب و وحشت دوران دیکتاتوری آگوستینو پینوشه را مجسم کنند. داستان و فیلم در اوایل دهه 80میلادی یعنی زمانی اتفاق می‌افتد که خونتاهای نظامی شیلی به سرکردگی ژنرال پینوشه دولت ملی و انقلابی سالوادور آلنده را سرنگون کرده و پس از کشتار بیرحمانه بسیاری از اهالی کشور، نظام دیکتاتوری خود را حاکم کرده‌اند.در دوران حکومت وحشت پینوشه، پاتریشیو مردجوانی است که در دنیای جنایت سیر می‌کند و روزگارش با کارهای خلاف، مواد مخدر، الکل و چیزهایی از این قبیل می‌گذرد. او توجهی به اتفاقات تلخ دوروبر خود ندارد و سرش را در لاک خود فرو کرده است. مادر پاتریشیو که تعدادی از دوستان و همسایگانش توسط نیروهای نظامی ربوده و به مکانی نامعلوم برده شده‌اند،تصمیم می‌گیردبه جنوب کشورمهاجرت کند تا به کمک این تبعید خودخواسته، دست نیروهای حکومتی به او نرسد. مادر با اصرار فراوان پاتریشیو را هم با خود همراه می‌کند تا شاید او هم دست به احیا و بازپروری خود بزند. در مکان جدید است که پاتریشیو با زنی مرموز با گذشته‌ای تاریک آشنا می‌شود. زن که از مبارزان مخفی علیه رژیم کودتاست، دنیای تازه و متفاوتی را به پاتریشیو معرفی می‌کند که در آن خبری از اعتیاد و بزدلی نیست و او می‌تواند روی پای خود ایستاده و حتی علیه دیکتاتوری و امپریالیسم مبارزه کند.
پابلو والدور، همکار فیلمنامه‌نویس فیلم که یکی از تهیه‌کنندگان اصلی کارگران مرگ هم است، در رابطه با انتخاب این سوژه و حال وهوای سیاسی و ضددیکتاتوری آن می‌گوید:«به‌عنوان یک تهیه‌کننده و نویسنده همیشه علاقه و اشتیاقم به کار در پروژه‌هایی بوده که درباره مسائل و مشکلات عمومی مردم کشورم صحبت کند و گوشه‌ای از تلاش‌ها و مبارزات‌شان علیه نظام‌های دیکتاتوری وابسته به آمریکا را به نمایش بگذارد.تاریخ شیلی و بسیاری ازکشورهای آمریکای مرکزی و لاتین سرشار از چنین مبارزاتی است و نام قاره با این فعالیت‌ها گره خورده است. دوست دارم این داستان‌ها را با زبانی سینمایی و تصویری و رویکردی رادیکال تعریف کنم تا تماشاگران راحت‌تر و بهتر با آنها ارتباط برقرار کنند.»
آلفردو کاسترو هم داستان اولین ساخته سینمایی‌اش در مقام فیلمساز را داستانی عمومی و همگانی می‌داند که تمام مردم شیلی آن‌را می‌شناسند و با تجربه‌های تلخ مربوط به آن به‌گونه‌ای درگیر بوده‌اند. او اضافه می‌کند:«این داستانی همیشگی و غیر‌تکراری است که و باید بارها درباره‌اش حرف زد و فیلم‌های مختلفی در رابطه با آن تولید کرد. دخالت‌های آمریکا و سازمان سیا در امور داخلی کشورهای مستقل، محدود به شیلی نمی‌شود وبسیاری ازدیگرکشورهای منطقه و قاره با آن آشنایی کامل دارند. از این نظر کارگران مرگ تنهافیلمی برای بیننده شیلیایی نیست وتماشاگران بسیاروسیع‌تری را دربقیه کشورهای آمریکای لاتین ومرکزی دربر می‌گیرد.»
کیکاوس زیاری - گروه فرهنگ و هنرپابلو والدور، همکار فیلمنامه‌نویس فیلم که یکی از تهیه‌کنندگان اصلی کارگران مرگ هم است، در رابطه با انتخاب این سوژه و حال وهوای سیاسی و ضددیکتاتوری آن می‌گوید:«به‌عنوان یک تهیه‌کننده و نویسنده همیشه علاقه و اشتیاقم به کار در پروژه‌هایی بوده که درباره مسائل و مشکلات عمومی مردم کشورم صحبت کند و گوشه‌ای از تلاش‌ها و مبارزات‌شان علیه نظام‌های دیکتاتوری وابسته به آمریکا را به نمایش بگذارد.تاریخ شیلی و بسیاری ازکشورهای آمریکای مرکزی و لاتین سرشار از چنین مبارزاتی است و نام قاره با این فعالیت‌ها گره خورده است. دوست دارم این داستان‌ها را با زبانی سینمایی و تصویری و رویکردی رادیکال تعریف کنم تا تماشاگران راحت‌تر و بهتر با آنها ارتباط برقرار کنند.»
آلفردو کاسترو هم داستان اولین ساخته سینمایی‌اش در مقام فیلمساز را داستانی عمومی و همگانی می‌داند که تمام مردم شیلی آن‌را می‌شناسند و با تجربه‌های تلخ مربوط به آن به‌گونه‌ای درگیر بوده‌اند. او اضافه می‌کند:«این داستانی همیشگی و غیر‌تکراری است که و باید بارها درباره‌اش حرف زد و فیلم‌های مختلفی در رابطه با آن تولید کرد. دخالت‌های آمریکا و سازمان سیا در امور داخلی کشورهای مستقل، محدود به شیلی نمی‌شود وبسیاری ازدیگرکشورهای منطقه و قاره با آن آشنایی کامل دارند. از این نظر کارگران مرگ تنهافیلمی برای بیننده شیلیایی نیست وتماشاگران بسیاروسیع‌تری را دربقیه کشورهای آمریکای لاتین ومرکزی دربر می‌گیرد.»