توانایی شناخت و استفاده درست از رابطه‌ غیرکلامی یا همان زبان بدن ابزار قدرتمندی است که به شما این امکان را می‌دهد تا منظور واقعی‌تان را به فرد مقابل برسانید و در ارتباطات خود عملکرد بهتری داشته باشید. روی‌هم‌انداختن دست‌ها یا پاها و دست‌به‌سینه نشستن، نشان می‌دهد که شخص از نظر ذهنی یا عاطفی یا فیزیکی در مقابل آنچه می‌بیند و می‌شنود، مقاومت می‌کند. شاید لبخندی دروغین روی لب بنشیند، اما چشم‌ها حقیقت را فاش می‌کنند! لبخند واقعی چشم‌ها را درگیر می‌کند، پوست را می‌کشد و کنار چشم‌ها چروک می‌اندازد. اغلب آدم‌ها لبخند می‌زنند تا آنچه را واقعا در ذهن و احساس‌شان می‌گذرد پنهان کنند. پس اگر دفعه‌ بعد خواستید بدانید که لبخند شخصی واقعی است یا نه، به چروک کنار چشم‌هایش دقت کنید. وقتی با طرف مقابل موافق هستیم و احساس نزدیکی می‌کنیم، ناخودآگاه زبان بدن او را تقلید می‌نماییم. مغز طوری برنامه‌ریزی شده که میزان قدرت را با مقدار فضایی که افراد می‌گیرند برابر می‌داند. ایستادن با شانه‌هایی رو به عقب، وضعیت قدرت است؛ این‌طور ایستادن، مقدار فضایی که شما می‌گیرید را به حداکثر می‌رساند. از سوی دیگر، خمیده‌شدن به‌طوری‌که فضای کمتری را اشغال کنید نشان‌دهنده ضعف قدرت است. گاهی افراد برای پنهان‌کردن دروغ خود به عمد و بدون تغییر و پلک‌زدن به چشمان شما خیره می‌شوند. این نگاه خیره آزاردهنده است و نشان می‌دهد مساله‌ای در جریان است. سه احساس اصلی تعجب، نگرانی و ترس باعث می‌شوند ابروها در حین گفت‌وگو بالا بروند. تکان‌دادن بیش از حد سر، فشردن فک، سفت‌کردن گردن و خط‌انداختن بالای ابروها، همگی نشانه‌های استرس است. در نهایت این‌که اگرچه نمی‌توانید فکر طرف مقابل را بخوانید، اما می‌توانید از زبان بدنش چیزهای زیادی بفهمید و این به‌ویژه زمانی اتفاق می‌افتد که کلام و زبان بدن با هم مطابقت ندارند.