امام درباره محرم و صفر و برپایی مراسم عزاداری امام حسین(ع) سخنان بسیاری را از زمان آغاز نهضت اسلامی در دهه 40 تا آخرین روزهای زندگی‌شان بیان کرده‌اند. ایشان در جایی دیگر گفته‌اند: گریه کردن بر عزای امام حسین(ع)، زنده نگه‏داشتن نهضت و زنده نگه‏داشتن همین ‏معنا که یک جمعیت کمی در مقابل یک امپراتوری بزرگ ایستاد، دستور است. اما چرا برپایی مراسم عزاداری سید‌الشهدا(ع)، به زنده ماندن اسلام منجر می‌شود؟ شاید نخست باید این بیان را این‌گونه روشن‌تر و شفاف‌تر کرد که منظور امام(ره) از اسلام؛ همان چیزی بود که در سال‌های آخر زندگی‌شان از آن به‌عنوان «اسلام ناب محمدی» یاد می‌کردند. مشخصه اصلی این نوع اسلام، که در تقابل با «اسلام آمریکایی» قرار دارد، چیست؟ امام خود در سخنان و پیام‌های مختلف درباره این نوع از اسلام بارها سخن گفته‌اند. از منظر امام خمینی(ره)، اسلام آل‌محمد، پویا و زنده است و به همه نیازهای بشر در طول تاریخ توجه دارد و برای همه نیازها و ابعاد وجودی انسان برنامه دارد. به همین دلیل دینی رهبانی، محصور در عبادتگاه‌ها و خلاصه شده در ارتباط معنوی انسان و خدا نیست، بلکه دارای برنامه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بوده و یک مکتب مترقی و کامل است که ریشه ‌در ‌قرآن ‌و ‌سنت دارد و با فقه پویای شیعی می‌تواند به نیازهای زمانه پاسخ دهد. اسلام ناب محمدی، اسلامی سیاسی است که برای اداره کشور تحت قوانین شریعت برنامه عملی دارد و به هیچ‌وجه با اسلام سکولار سر سازش نداشته و نخواهد داشت. این رویکرد به اسلام از یک طرف با اباحه‌گری و ضدیت با دین و خدا، سر سازش ندارد وازسوی دیگر با تحجر، خمودگی و قشری‌گری و ظاهربینی مخالف است. به همین دلیل این اسلام نه اسلام نیمه‌تمام برخی است ونه اسلام تندروانه گروهی دیگر.  وجه غالب و پررنگ چنین رویکردی به اسلام، عدالتخواهی و ضدیت با هرگونه ستمگری است.اسلام ناب محمدی نه درداخل سرزمین اسلامی با ظلم سرسازگاری دارد و نه نظام سلطه بین‌المللی را که از اساس ظالمانه است، منفعلانه می‌پذیرد. از نگاه امام خمینی، سـیره انبیا(ع) از آغاز این بوده است که در برابر قدرت‌های ظالــم، ایستادگی کــرده، حق محرومان و مستضعفان را زنده کنند. به همین دلیل بود که ایشان اعتقاد داشت انقلاب اسلامی، انقلاب کوخ‌نشینان وپابرهنگان ستمدیده دربرابرکاخ‌نشینان چپاولگر است.بااین تعاریف،معتقدان به اسلام ناب محمدی، هیچ‌گاه از مبارزه با ظلم و جنگ در برابر کفر، باز نمی‌ایستند و بهترین الگوی مبارزه با چپاولگران و دشمنان خدا، قیام حسینی است. همان زمانی که همه قدرت و توانایی‌ها در اختیار شاه بود و او از حمایت قدرت‌های جهان برخوردار بود، امام می‌گفت امام حسین(ع) به ما آموخته است که نباید از انبوهی سپاه دشمن و غلبه ظاهری کفر و جور هراسناک بود، بلکه باید به وظیفه الهی خود عمل کنیم. امام در همان دوران شاه، با توصیف محرم با تعبیر «ماه پیروزی خون بر شمشیر» به مقلدان و پیروان خود این نکته را یادآوری کرد که سرانجام همه قدرت‌های ظاهری، پول، ثروت و سلاح در برابر ایمان مردم و عشق‌شان به حسین(ع) پایدار نیست و به همین دلیل خود گفته بودند: «‌رمز پیروزی اسلام بر کفر جهانی را در این قرن که پانزدهم خرداد 42 سرآغاز آن بود، در دوازدهم محرم حسینی جست‌وجو کند که انقلاب اسلامی ایران، پرتوی از عاشورا و انقلاب عظیم الهی آن است.» و برای همین بود که به نظر امام، محرم و صفر، زنده‌کننده همیشگی اسلام است.