این 9 قطعه میان سال‌های 1365تا1396روایت می‌شوند و همگی درعین منحصر‌به‌فرد بودن، وجه مشترک روشنی دارند؛ درد. و کدام انسان است که در نهانی‌ترین زوایای وجودش عمیقا درد را لمس نکرده باشد؟ کدام انسان است که درد را نفهمد؟ کورسرخی کتابی است کوتاه و کم‌حجم که در9بخش نوشته شده است.هربخش برشی‌ است اززندگی نویسنده ــ ازکودکی تابزرگسالی ــ همراه بامقدمه‌ای در ابتدای آن. مقدمه‌ها قدرت قلم نویسنده را به‌خوبی نمایان می‌کنند و براعت استهلال شایسته‌ای هستند برای ورود به روایت‌ها. خواندن این کتاب به منزله تجربه‌ دریافت همزمان تلخی و شیرینی است.تلخی‌اش ناشی ازروایت تراژیک وغمبارش است وشیرینی‌اش ازشیوه‌ استثنایی روایت سرچشمه می‌گیرد. کورسرخی نه درپی ستایش است، نه در پی گلایه و نه به‌دنبال جلب توجه و ترحم. لحن کلام به‌وضوح نشان می‌دهد که کتاب هیچ تلاشی برای «گریه‌گرفتن از مخاطب» نکرده است،با این ‌وجود خواندنش چشمان‌مان را تَر و قلب‌مان را مچاله خواهد کرد؛ دردآشنایی دیگر بخشی از تقدیر ما شده است.

​​​​​​​نویسنده: عالیه عطایی