اینها بخشی از سخنان محمدحسین پویانفر است. او ازجمله مداحانی است که در سال‌های اخیر، قطعه‌ها و مداحی‌های ماندگاری را خلق کرده؛ قطعه‌هایی که توسط جوان‌ها به‌شدت مورد استقبال قرار گرفته است. او متولد تهران است و از دهه ۷۰ مداحی را آغاز کرده و خالق مداحی‌های ماندگاری چون عشق یعنی به تو رسیدن، من ایرانم و تو عراقی، به تو از دور سلام، می‌خونم هر سحر آروم، چادرت را بتکان و... و از مؤسسان هیأت بزرگ «ریحانه‌النبی» تهران است. ارتباط خوبی هم با مخاطبان نسل‌های دهه‌های ۷۰ و ۸۰ داشته و حضور پررنگی در فضای مجازی دارد و دو سالی می‌شود که هشتگ «نسل حسینی» را با همخوانی نواهای معروف عاشورایی توسط کودکان و نوجوانان و جوانان راه‌انداخته است.
   
اباعبدا...(ع)؛ برکت زندگی
او معتقد است حساب و کتاب دستگاه امام حسین(ع) با همه جای دیگر فرق می‌کند. به قول معروف «کس نمی‌داند که در این بحر عمیق/ سنگریزه قرب دارد یا عقیق». پدر و مادری را تصور کنید که پدر از اول ‌ماه کار کرده و زحمت می‌کشد و حقوق می‌گیرد و اقلام غذایی خریده و به خانه می‌آورد. مادر خانواده هم از ابتدای صبح در آشپزخانه کار می‌کند و مثلا خورش و برنجی تهیه می‌کند و شب بر سر سفره می‌گذارد. اگر در این خورش نمک ریخته نشود، همه این زحمت‌ها به باد می‌رود یا دیده نمی‌شود. ماجرای دم‌ودستگاه اباعبدا...(ع) هم چنین است؛ اباعبدا...‌(ع) برکت زندگی است و نمک این کارها با خود حضرت است. خدا کند که به کارهای ما هم نمکی بپاشد و به آن طعم بدهد که در این صورت همه‌چیز حل است.
   
​​​​​​​کار خدا زمین نمی‌ماند
پویانفر می‌گوید: اگر ما به یاری امر خداوند برنخیزیم، خداوند دین خودش را به وسیله قومی دیگر یاری خواهد رساند... خدا که بارش زمین نمی‌ماند. حتی اگر کسی را هم پیدا نکند که بارش را روی دوش او بگذارد، روی دوش فرعون می‌گذارد؛ به این طریق که موسی(ع) را به کاخ فرعون می‌فرستد. پس مگر می‌شود کسی امام‌حسین(ع) را ببیند و بشناسد و جایی دیگر برود؟ حرف کلیدی در این زمینه را از «حاج قربون» نقل می‌کنم که خدا حفظش کند. این حرف خیلی کلیدی است و از خاطرم نمی‌رود؛ می‌گوید بهترین راه تربیتی برای نوجوان‌ها روضه امام‌حسین(ع) است؛ این روضه‌ها کار خودش را می‌کند. ما این ثروت بزرگ را داریم و حواس‌مان نیست.