نگاه به سریالی که اخیرا راهی آنتن شبکه3 شد و ادامه آن به زودی پخش میشود
روایت دونفره از روزهای دربندون
بازی گرفتن از دو زوج مکمل از سوی کارگردانها امری مرسوم است که نمونههایش را در تاریخ سینما و تلویزیون زیاد دیدهایم. از زوج لورل و هاردی گرفته تا رابرت دنیرو و آلپاچینو واگر بخواهیم دنبالهاش را در سینما و تلویزیون خودمان بگیریم، نمونهاش میشود پژمان جمشیدی و سام درخشانی یا همین هومن برقنورد و امیرحسین رستمی که در فیلم و سریالهای زیادی با هم بازی کردهاند.
سریال «دربندون» به کارگردانی حسن لفافیان که به تازگی از شبکه سه سیما پخش شد، توجهات نسبتا زیادی را از سوی مخاطبان به خود جلب کرد و باعث شد که پس از سالها یک وجه نو و بدیعی از سریالسازی رادرتلویزیون ببینیم. شاید بتوان یکی از دلایل استقبال از این سریال را خرق عادت آن دانست که تاکنون نمونهاش را درصداوسیماندیده بودیم.بهعنوان مثال یکی ازهمین موارد،موسیقیهای نوستالژیک با چاشنی بشکن و بالا بنداز است که خب کمتربه یادداریم در صداوسیما چنین اتفاقی رخ داده باشد. داستان در دهه ۵۰ روایت میشود. وقتی هومن برقنورد در نقش «داوود» و امیرحسین رستمی درنقش «منوچهر» از تهران به شهری دور افتاده تبعید میشوند و باید مدت دو سال را درآنجا بگذرانند.قصه باورود منوچهروداوود به این شهرعجیب وغریب شروع میشودو کارگردان بدون معطلکردن مخاطب قصه را شروع میکند و شخصیت دو کاراکتر اصلی سریال راتاحدی برای مامیسازد. یعنی ما خیلی زود پی میبریمکه منوچهر شخصیتی خنگ است که مدام درحال بدترکردن اوضاع است وداوود شخصیتی جدی استکه مدام چوب ندانمکاریهای منوچهر را میخورد و سعی دارد خود را ازاین مهلکهای که گرفتار آن شده نجات دهد. کارگردان خلاقیت به خصوصی درساخت دوکاراکتر منوچهر و داوود انجام نداده، بلکه از شخصیت این دونفردرسریالی مثل «دودکش» وام گرفته است.درواقع کارگردان همان کاراکترها راباهمان شخصیت وهمان تکیهکلامها درقالب وفضای جدیدی به کارگرفته که البته تاحدی هم موفق بوده است.سریال دربندون در عین اینکه سریالی خوشرنگ و لعاب است و طراحی صحنه خوبی دارد، ساده و خلوت است. درمیزانسن ودکوپاژ حد و اندازه نگه میدارد که البته با وجود اینکه سریال در دسته سیتکامها قرار میگیرد باید این انتظار راهم ازسریال داشت. از نکات مثبت این سریال این است که بیشتر شوخیها در موقعیتها اتفاق میافتند و فیلمساز قصد ندارد به هر قیمتی ازمخاطب خنده بگیرد و شوخیهارابه زور ازبیرون به اثر الصاق کند، البته ناگفته نماند که اغراق درساخت بعضی ازشخصیتها باعث شده آنچنان که باید شیرین ازآب درنیایند.مانند کاراکترساعد سهیلی در نقش معاون سروان دوایی وسامان دارابی،برادرزن سروان دوایی که درپس اکتهایشان منطق بهخصوصی را نمیتوان یافت وسبب شده که مخاطب را از درون به بیرون سوق دهند و او نتواند خیلی با این دو شخصیت ارتباط برقرار کند اما در کل میتوان سریال دربندون را اثری موفق دانست که مخاطبان را با شبکه سه سیما همراه کرد.
محدحسین یوسفی - از اهالی قلم