برخی راهکارهایی که می‌تواند وجود داشته باشد به شکل زیر است: رشد شناختی یعنی تشخیص خوب از بد را به مرور به کودک بیاموزیم. به دختربچه‌هایمان استقلال فکری را یاد بدهیم، یعنی به کودک القا نکنیم باید منتظر خوشبختی از جانب فرد دیگری باشد. به مرور و طی سال‌ها به دخترمان بیاموزیم که او خودش مسئول زندگی خودش است. در زمان مشخص به دخترمان بگوییم که ازدواج فقط یک مرحله از زندگی مثل مدرسه رفتن است و بعد از آن باز هم ما به همراه یک شریک مناسب، مسئولیت اداره یک زندگی خوب را بر عهده داریم. به او هدف داشتن را یاد بدهیم. یادشان بدهیم که به حرف‌هایی مثل«هر وقت شوهر کردی...»اهمیتی ندهند،چون دارای ارزشی متفاوت نیستند. به دخترمان کمک کنیم تا در سن مناسب، آمادگی ورود به یک زندگی مشترک را به دست بیاورد. آموزش به پسران‌مان را نیز از یاد نبریم و به آنها هم یاد بدهیم که تمام افراد، چه زن و چه مرد، شخصیت‌های باارزشی دارند. به مرور به پسربچه‌ها یاد بدهیم که دخترها نیز مانند خودشان و دیگر افراد زندگی می‌کنند. به کودک بیاموزیم تمام افراد می‌توانند مسئولیت‌پذیر باشند. همچنین یادمان باشد که در هیچ‌کدام از مراحل زندگی بچه‌هایمان زیاده‌روی نکنیم. در این زمینه، یعنی آن‌قدر تفکر «زندگی بدون مرد» به کودک القا نشود که در بزرگسالی به این نتیجه برسد که دیگر اصلا نمی‌خواهد ازدواج کند، چون باز این هم یک تفکر افراطی است. بر اساس این تفکر، کودک ما تصور می‌کند که حالا چون خودش مستقل است، باید یک مرد بسیار ایده‌آل‌تر از «مردی سوار بر اسب سفید» پیدا کند و ما خوب می‌دانیم که این هم درست نیست، پس اعتدال را همراه در تربیت و آموزش کودکان‌مان رعایت کنیم.