اشتغال؛ عامل سلامت اجتماعی
برطرف کردن بیکاری،همیشه هدف بوده است؛هدف همه متولیان درجوامع مختلف دنیا. انگار همه آدمها در هر جایگاه و مقامی و با تفکر و اعتقادی، میدانند والبته میبینندکه اشتغال و فعالیت دررشتههای مختلف،چطور میتواندسلامت اجتماعی جامعه راافزایش دهد.
درواقع قریب به اتفاق متخصصان، جامعهشناسان و روانشناسان معتقدند اشتغال علاوه بر جنبههای مثبتی نظیر استقلال شخصی و کسب درآمد،میتواندسلامت روان ویکپارچگی اجتماعی راهم به همراه داشته باشد.موضوعی که باتحقیقات و پژوهشهای علمی ثابت شده است؛ چنانکه طبق آخرین آمارهای جهانی، افرادی که مشغول به انجام کار یا فعالیتی نیستند و اصطلاحا بیکار تلقی میشوند، از لحاظ خطر مرگومیر و وضعیت روان، نسبت به افرادی که در جامعه حضور دارند، کاری از پیش میبرند و حقوق و درآمدی بهدست میآورند از سلامت کمتری برخوردارند و خب، چه کسی میتواند منکر این واقعیت شود که تک تک این افراد، سلامت جامعه را میسازند. سلامتی که به نظر میرسد با افزایش اشتغال افراد جامعه، ارتباط مستقیم دارد؛ یعنی هرچه تعداد بیکاران بیشتر باشد، فشار اقتصادی و تزلزل شخصیتی بیشترودرنتیجه سلامت روان این افرادوبه تبع آن،سلامت اجتماعی جامعه،خدشهدار خواهدشد.برای همین است که جامعهشناسان همیشه روی تلاش بر کاهش آمار بیکاری در جامعه تاکید و از طرفی بر تربیت نیروی متخصص، توانمند و علاقهمند بر حرفه خود تاکید دارند؛ شاید آنها میدانند که اشتغال چطور میتواند ابعاد سلامت جسمی، روحی، خانوادگی و در نهایت اجتماعی یک فرد را تقویت کند و از آن مهمتر، مشغول بودن به حرفه مورد علاقه و محبوب، چطور این سلامت را در همه جنبهها تضمین و طناب سلامت اجتماعی را محکم و ناگسستنی خواهد کرد.البته که در این میان،نمیتوان ازعواقب منفی فشارهای شغلی،مشاغل استرسزا و...چشمپوشی کرد اما آنچه در حالت کلی و در مرحله اول اهمیت دارد، از بین بردن بیکاری و در مرحله بعد، سوق دادن افراد به گرایشهای مورد علاقهشان است. اتفاقی که اگر به وقوع بپیوندد، جامعه به سمت و سویی بهتر از آنچه که امروز هستکشیده خواهدشد.
نرگس خانعلیزاده - گروه جامعه