لزوم همکاری خانواده و مدرسه در تربیت نسل جدید
در امر آموزشوپرورش خانه و مدرسه مکمل یکدیگرند و اگر این دو نهاد، روشها و برنامههای هماهنگی نداشته و همسو نباشند در روند رشد کودک اختلال بهوجود میآید.
اگر این دو کانون تربیتی در القای ارزشها، ارائه الگوهای مناسب هماهنگ عمل کنند، دانشآموزان از نظر رشد اجتماعی و تحصیلی پیشرفت بیشتری میکنند.هیچکدام ازاین دو نهادارزشمندبه تنهایی قادربه ایفای نقش خود نیستند، بلکه درکنارهم، با هم و با اهداف مشترک و روشهای همسو و هماهنگ مکمل همدیگرند.مدرسه با هماهنگی وهمدلی اولیا میتواند برخی نیازها، نقایص و لغزشهای احتمالی را کشف و با همکاری خانوادهها آنها را از بین ببرد. تعارض و تضاد شیوههای تربیتی والدین و مربیان تهدیدی جدی در مسیر تربیت نسل جدید است؛ بنابراین جهت تعامل موثر خانواده و مدرسه باید راهها و زمینههای همفکری، هماهنگی، مشارکت و همسویی این دو نهاد مقدس فراهم شود. مشارکت خانواده و مدرسه طیف وسیعی از فعالیتها را در برمیگیرد و موجب افزایش رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی فرزندان میشود. از آنجا که کودک قسمت اعظم اوقات زندگی خود را دور از مدرسه میگذراند، لازم است که معلم و مسئولان مدرسه از محیط زندگی، فرهنگ و ارزشهای حاکم بر آن محیط آگاهی یابند تا با استفاده از تجارب زندگی دانشآموز و با همکاری اولیای وی مسیر را هموار سازند. بخشی از رسالت خانوادهها در ایجاد زمینههای معنوی به هماهنگی آنان با مدارس در امور فوقبرنامه بستگی دارد. بهویژه آن قسمت ازامورفوقبرنامه که ازمحتوا وساختار اخلاقی ومعنوی برخوردارهستند.جهت ترغیب مشارکت خانوادهها، بهتر است نقشهای متنوعی برای آنها در نظر گرفته شود تا والدین از بین نقشها، برنامهها و فعالیتهای متنوع مواردی را برگزینند که با وقت، تواناییها و علایق آنها هماهنگ و متناسب باشد. ارتباط اولیای خانه و مدرسه جهت تحقق هدف مشترک خانه و مدرسه ضروری است؛ بنابراین، این دو نهاد بدون همکاری، همدلی و هماهنگی یکدیگر در رسیدن به اهداف تربیتی موفق نخواهند شد.
معصومه صبور روح | کارشناس مشاوره