نسبت تقاضا در مبادلات صنعتی
فرآیند تولید، بازاریابی و فروش در عرصه تجارت و صنعت پیچیده و در عین حال تعیینکننده است.هر اندازه نسبت میان این سه مولفه بهدرستی تعریف شود، شاهد شکلگیری سیکل قابل محاسبهتروکمریسکتری درعرصه فروش محصولات صنعتی خواهیم بود و برعکس، هر اندازه در تعیین نسبت این سه مولفه قصور یا سوءمحاسبه صورت گیرد، خود را به مثابه یک آسیب در عرصه تولید یا فروش نشان میدهد.
اساسا استراتژیستهای بازار در عرصه صنعت درصدد ترسیم رابطهای منطقی و معقول میان تولید، بازاریابی و فروش محصولات هستند، به گونهای که بتوان از تولید و عرضه پایدار در این عرصه سخن گفت. سؤال اصلی اینجاست که چگونه میتوان نسبت میان این سه مولفه را بهدرستی و بر اساس واقعیات جاری در بازار تعریف و عملیاتی کرد؟ در اینجا با کلیدواژهای تحت عنوان نیاز بازار مواجه هستیم. شاید برخی تصور کنند تولید امری مطلق و غیرقابل انعطاف بوده و مدیریت بازاریابی صرفا معطوف به دو مولفه بازاریابی و فروش است اما، مولفه تولید نیز باید تابعی از نیاز و تقاضای مخاطبان بازار باشد. به عبارت بهتر، شرکتها و کارخانجات صنعتی باید آمادگی بازتعریف و حتی جایگزینی تولید محصولات خود براساس نیازبازارهدف راداشته باشند.اساسامنشأ و رکن اساسی نظام بازاریابی، نیازها و خواستهای مخاطبان است. محصول نهایی، باید تامینکننده این خواستها باشد؛ چه در کلیات و چه در جزئیات. نیازسنجی صحیح در بازار، به استراتژی تولید، بازاریابی وفروش جهت داده وآن رادرمداری درست قرارمیدهد. در اینجا ما با یک فرمول صریح و گویا نیز مواجه هستیم و آن میزان برآوردهشدن نیاز توسط محصول است که به آن،ارزش محصول اطلاق میشود. هر اندازه یک محصول بتواند قابلیت دربرگیرندگی بیشتری در قبال نیازهای مخاطبان داشته باشد،ارزش آن نزد مصرفکنندگان و مشتریان بیشتر است. در بازار صنعت نیز این قاعده جاری است.آنچه به مزیت یک شرکت یاکارخانه نسبت به مجموعهای دیگر در بازارهای داخلی و خارجی منجر میشود، ارزش آن محصول(براساس دربرگیرندگی نیاز مخاطبان) است.بازاریابی به معنای واقعی و کاربردی، از زمانی آغاز میشودکه نیازسنجی مخاطبان و محاسبه مختصات بازار بهخوبی ازسوی تولیدکننده صورت گیردوواقعیت بازار،جایگزین تصور آن شود.
محمدحسین چشمبراه | کارشناس اقتصاد