اولی الفتی در ژیمناستیک، دومی رستمیان در تیراندازی و سومی علیپور در صخره‌نوردی.رضا به فینال رسید و روز پنجشنبه باید در پاریس از صخره‌ها بالا برود و برای کسب مدال بجنگد. البته علیپور در لابه‌لای حرف‌هایی که می‌زد گلایه‌هایی هم داشت. گلایه‌هایی از جنس عرق به وطن وبی‌توجهی‌هابه چنین رشته‌هایی.فقط این جمله‌ ازاورا بخوانید:«تمام تاوانی که داده‌ام،فدای خاک پای مردم ایران!» رضا می‌گوید:« خدا را شاکرم که به من محبت دارد.وگرنه امکانات من کجا وامکانات حریفانم کجا؟! من اگر امکانات حریفانم را داشتم، هیچ کدام از اینها به گرد پایم نمی‌رسیدند. من مجبورم چند برابرتمرین کنم تاکمبود امکانات رابا توان بدنی‌ام جبران کنم. اینجا بازی پول است. شما بروید باشگاه من را ببینید. چهار وسیله دارم که اسمش رانمی‌شود باشگاه گذاشت. در اصل دخمه است. شاید حرف‌های من تکراری باشد اما باز اینها را می‌گویم تابلکه اتفاقی بیفتد.»علیپوردرخصوص فینال مسابقات گفت:«نمی‌دانم روز پنجشنبه چه اتفاقی می‌افتد فقط می‌دانم که هیچ چیزی کم نمی‌گذارم.دستبوس مردم ایران هستم.ازوزیر محترم ورزش ودبیرکل کمیته ملی المپیک تشکر می‌کنم. خدا کند بعد از مسابقات هم بیایند و امکانات مرا ببینند. به خدا دیگر خسته شده‌ام از بس این موارد را گفته‌ام.»