وقتی ورزشکار ما در المپیک وارد مسابقات می‌شود همه انتظار دارند بهترین نتیجه را بگیرد. مردم عاشقانه ورزشکاران و تیم‌ها‌ی ملی‌شان را دوست دارند و می‌خواهند سربلند باشند.»شمسایی ادامه داد:«دو سال است که در تیم ملی هستم، سه جلد کتاب می‌توانم بنویسم. فشار الکی نگذاریم. روزی آقای اردهالی که اینجا نشسته گفت وفاق در فوتسال است، گفتم نه چرا دروغ بگویم؟ گفت چرا دروغ بگویی؟ من هم شاید اگر آن طرف میز بودم همین حرف را می‌زدم. اگر بگوییم همه با هم دوست و پشت هم هستیم به خدا دروغ است. نوکر همه هم هستیم! درمورد سختی یا آسانی گروه، پس از شروع جام جهانی می‌توانید نظر بدهید. نمی‌توانم بگویم خوب یا بد هستند. وقتی بچه بودیم پدر من استقلالی و برادرم پرسپولیسی بودند. یکی دنیای ورزش و یکی کیهان ورزشی را دوست داشت! شنبه به شنبه می‌خواندیم ببینیم در هفته چه اتفاقی افتاده است. الان لپ تاپ را بیاورید در مورد دو سال گذشته ونزوئلا یا فرانسه سرچ کنید، احتیاجی نیست من درمورد خوب بودن یا بد بودنشان صحبت کنم که بخواهم با کینه ورزشی درمورد آدم‌ها صحبت کنم.»