کدام باشگاه فرهنگی؟
فوتبال، پرمخاطب‌ترین ورزش جهان با تاثیرگذاری و نفوذ زیاد در حوزه‌های مختلف فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی وحتی سیاسی است.به همین دلیل هم شاهدیم گردش مالی فوتبال ازهمه رشته‌های ورزشی بیشتراست وبرخی آن رایک صنعت پولسازمی‌دانند.فوتبال در کشورمان نیز مخاطبان میلیونی وبی‌شماری داردوفوتبالیست‌ها درآمدهای رویایی ومیلیارد تومانی!
فوتبالیست‌ها به هزار و یک دلیل مرجعی برای نسل جوان ما شده‌اند و الگو و سرمشق ورزشی جوانان دوستدار فوتبال هستند. در چنین شرایطی لزوم طراحی مدل فرهنگی همخوان با آموزه‌های دینی و ملی کشور اسلامی ما بیش از گذشته احساس می‌شود. اگر در گذشته گاهی برخی فوتبالیست‌ها با مدل‌های موی غربی در میدان سبز فوتبال حاضر می‌شدند، اکنون انتقال پیام فرهنگی از سوی فوتبالیست‌ها به علاقه‌مندان‌شان شکل‌های گوناگونی پیدا کرده است. در دهکده جهانی امروز و ارتباط مستقیم بازیکنان با هواداران از طریق فضای مجازی، نیاز داریم مدل فرهنگی مناسبی برای فوتبال و فوتبالیست‌های کشورمان طراحی و اجرا کنیم. فدراسیون فوتبال به‌عنوان متولی اول این ورزش برای صدور مجوز حرفه‌ای باشگاه‌ها استانداردهای متعددی را برای باشگاه‌ها تعریف می‌کند؛ از داشتن آکادمی فوتبال استاندارد گرفته تا ورزشگاه و زمین تمرین مناسب و حتی برای دخل و خرج باشگاه‌ها نیز مدلی طراحی می‌کند و می‌گوید بیش از چند میلیارد تومان حق خرج‌کردن ندارند تا باشگاه‌ها به ورطه ورشکستگی نیفتند!
سؤال اینجاست وقتی فدراسیون فوتبال چنین دقیق و ریز برای باشگاه‌ها نقشه‌راه و مدلی برای توسعه تعریف می‌کند، چرا از طراحی مدلی فرهنگی برای فوتبالیست‌های ما غفلت کرده است؟ آیا بهتر نیست فدراسیون فوتبال همچون گذشته ستادی به نام منشور اخلاقی یا ستاد فرهنگی فوتبال داشته باشد که کارش نه‌فقط جریمه مالی و محرومیت فوتبالیست‌ها، که وظیفه اصلی‌اش طراحی مدلی فرهنگی و تربیت اصولی و مبتنی بر فرهنگ ایرانی و اسلامی ما باشد. آیا نباید برای بازیکن جوانی که پتانسیل ستاره‌شدن در فوتبال ایران، آسیا و حتی جهان دارد، برنامه فرهنگی و تربیتی مناسبی طرح‌ریزی کرد؟ بازیکنی 20 و چند ساله یکباره میلیاردها تومان پول به حسابش واریز می‌شود؛ آیا او می‌داند که با این پول چه کند؟ آیا می‌داند که باید برای ریال به ریال پولش برنامه داشته باشد و قرار نیست دستمزد میلیاردی‌اش را خرج تاتو و آرایشگاه و خودروهای لوکس و... بکند؟ بسیاری از فوتبالیست‌ها و مربیان فوتبال ما در عرصه کارهای خیرخواهانه، اقدام‌های فرهنگی مناسب و برگزاری مراسم مذهبی پیش‌قدم و پیشرو هستند؛ بازیکنانی چون مهدی طارمی که به ستاره بین‌المللی فوتبال ما تبدیل شده، به‌خوبی به اهمیت مسائل فرهنگی و مسئولیت‌های اجتماعی که به دوش دارد، آگاه است و تلاش می‌کند سفیر فرهنگی شایسته‌ای برای فوتبال و حتی ایران باشد. اما هستند برخی بازیکنان که در اثر غفلت بزرگ‌ترهای فوتبال و مدیران به بیراهه رفته‌اند.
سؤال اینجاست وقتی فدراسیون فوتبال چنین دقیق و ریز برای باشگاه‌ها نقشه‌راه و مدلی برای توسعه تعریف می‌کند، چرا از طراحی مدلی فرهنگی برای فوتبالیست‌های ما غفلت کرده است؟ آیا بهتر نیست فدراسیون فوتبال همچون گذشته ستادی به نام منشور اخلاقی یا ستاد فرهنگی فوتبال داشته باشد که کارش نه‌فقط جریمه مالی و محرومیت فوتبالیست‌ها، که وظیفه اصلی‌اش طراحی مدلی فرهنگی و تربیت اصولی و مبتنی بر فرهنگ ایرانی و اسلامی ما باشد. آیا نباید برای بازیکن جوانی که پتانسیل ستاره‌شدن در فوتبال ایران، آسیا و حتی جهان دارد، برنامه فرهنگی و تربیتی مناسبی طرح‌ریزی کرد؟ بازیکنی 20 و چند ساله یکباره میلیاردها تومان پول به حسابش واریز می‌شود؛ آیا او می‌داند که با این پول چه کند؟ آیا می‌داند که باید برای ریال به ریال پولش برنامه داشته باشد و قرار نیست دستمزد میلیاردی‌اش را خرج تاتو و آرایشگاه و خودروهای لوکس و... بکند؟ بسیاری از فوتبالیست‌ها و مربیان فوتبال ما در عرصه کارهای خیرخواهانه، اقدام‌های فرهنگی مناسب و برگزاری مراسم مذهبی پیش‌قدم و پیشرو هستند؛ بازیکنانی چون مهدی طارمی که به ستاره بین‌المللی فوتبال ما تبدیل شده، به‌خوبی به اهمیت مسائل فرهنگی و مسئولیت‌های اجتماعی که به دوش دارد، آگاه است و تلاش می‌کند سفیر فرهنگی شایسته‌ای برای فوتبال و حتی ایران باشد. اما هستند برخی بازیکنان که در اثر غفلت بزرگ‌ترهای فوتبال و مدیران به بیراهه رفته‌اند.