محبت، کلید پیروزی و منشأ احترام و راه ورود به قلب‌هاست. خانواده در سایه محبت و امیدواری، درس فداکاری می‌آموزد و زمینه‌ اصلی رشد روحی و روانی افراد را فراهم می‌کند. والدین با عشق و محبت خود، شخصیت سالم و مورد احترام فرزندان‌شان را می‌سازند. ارزش‌های اجتماعی، آداب‌ورسوم، تشریفات، شعائر، اخلاق، قانون و مقررات را از طریق تلقین، تقلید و دادن الگوهای صحیح به کودک خود منتقل و کودک را برای قبول مسئولیت و جانشینی خود آماده می‌کنند. والدین به افکار، عواطف، اراده و فعالیت فرزند خود شکل و جهت می‌بخشند و راه و روش زندگی را از طریق تکرار و تمرین به او می‌آموزند تا خود را با هنجارهای اجتماعی منطبق سازد. بنابراین خانواده برای تامین سعادت فردی و اجتماعی افراد باید تجهیز و نیرومند شود تا بتواند فکر و روح و رفتار کودک را درست بسازد و در وجود او عاداتی ایجاد کند که پایه و اساس تمام فعالیت‌های بعدی باشد. والدین، فرزندان خود را برای ورود به اجتماع به‌عنوان عضو فعال و مفید و وارث فرهنگی آماده می‌کنند و نمونه و سرمشق آنها هستند. بنابراین پدر و مادر در درجه اول باید بکوشند که فضایل اخلاقی خود را ارتقا دهند تا فرزندان‌شان با الگوگیری از آنها روحیات پسندیده‌شان را تقلید کنند، چراکه با پند و اندرز نمی‌توان درستی و راستی و صفات اخلاقی را که در محیط خانه کمتر مراعات می‌شوند آموزش داد. پس از محیط خانه، مدرسه باید جدیت و کوشش کند که استعداد هر فرد را استخراج نموده، با راهنمایی موثر، از قوایی که خداوند در نهادش به ودیعه گذارده است حداکثر استفاده را به‌عمل‌آورد و او را به‌عنوان فردی ارزنده و مفید به جامعه تحویل دهد.