هیچ‌کدام از این دو نهاد ارزشمند به تنهایی قادر به ایفای نقش خود نیستند بلکه در کنار هم و با هم و با اهداف مشترک و روش‌های هم‌سو و هماهنگ مکمل همدیگرند‌. مدرسه با هماهنگی و همدلی اولیا می‌تواند برخی نیازها، نقایص و لغزش‌های احتمالی را کشف و با همکاری خانواده‌ها آنها را از بین ببرد‌. تعارض و تضاد شیوه‌های تربیتی والدین و مربیان تهدیدی جدی در مسیر تربیت نسل جدید است، بنابراین جهت تعامل مؤثر خانواده و مدرسه باید راه‌ها و زمینه‌های همفکری، هماهنگی، مشارکت و همسویی این دو نهاد مقدس فراهم شود. مشارکت خانواده و مدرسه طیف وسیعی از فعالیت‌ها را در‌برمی‌گیرد و موجب افزایش رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی فرزندان می‌شود. از آنجا که کودک قسمت اعظم اوقات زندگی خود را دور از مدرسه می‌گذراند، لازم است معلم و مسئولان مدرسه از محیط زندگی، فرهنگ و ارزش‌های حاکم بر آن محیط آگاهی یابند تا با استفاده از تجارب زندگی دانش‌آموز و با همکاری اولیای وی مسیر را هموار سازند. بخشی از رسالت خانواده‌ها در ایجاد زمینه‌های معنوی به هماهنگی آنان با مدارس در امور فوق‌برنامه بستگی دارد؛ به‌ویژه آن قسمت ازامور فوق‌برنامه که ازمحتوا وساختار اخلاقی ومعنوی برخوردارهستند.جهت ترغیب مشارکت خانواده‌ها، بهتر است نقش‌های متنوعی برای آنها در‌نظر گرفته شود تا والدین از بین نقش‌ها، برنامه‌ها و فعالیت‌های متنوع، مواردی را برگزینند که با وقت، توانایی‌ها و علائق آنها هماهنگ و متناسب باشد. ارتباط اولیای خانه و مدرسه جهت تحقق هدف مشترک خانه و مدرسه ضروری است؛ بنابر‌این این دو نهاد بدون همکاری، همدلی و هماهنگی یکدیگر در رسیدن به هدف تربیتی موفق نخواهند شد.