این را هم باید بررسی کنیم که چرا حالا آن ستاره‌ها کنار تیم‌ملی نیستند و با سر سقوط کرده‌ایم. والیبال ایران کار زیاد دارد و باید با یک برنامه‌ریزی کلان و جدید روبه‌رو شود. به نظر من اکنون بحث اشتباهی راه افتاده و مدام می‌گویند این مربی تراز اول دنیا یا آن مربی بسیار مشهور و موفق قرار است سرمربی تیم‌ملی شود. درد تیم‌ملی، سرمربی نیست.تجربه نشان داده ما در چند سال اخیر با مربی خارجی به جایی نرسیده‌ایم. حداقل مورد آخر(پائز) نشان می‌دهد ما چقدر وقت و پول و انرژی را تلف کرده‌ایم و به اشتباه خارجی‌ها را آورده‌ایم. نظر من این است که مربی خارجی دوای درد ما نیست.دوای درد ما برنامه‌ریزی مناسب و استعدادیابی است. ما همین الان مربی ایرانی در راس کار داریم که بهتر از یک مربی خارجی می‌تواند اوضاع را جمع کند.  باید فکری اساسی به حال این والیبال کنیم. مدت‌هاست دست و پا می‌زنیم.شما می‌دانید درفدراسیون چه می‌گذرد؟ماکه خبر نداریم.امیدوارم این وضعیت بدبالاخره همین روزها متوقف شود.نتیجه این سیاست‌ها را می‌توان در عملکرد یک‌سال گذشته تیم ملی والیبال مشاهده کرد. تیم ملی دربازی‌های آسیایی نتوانست همچون دوره‌های گذشته به قهرمانی برسد،درلیگ ملت‌ها بدترین نتایج درچند سال اخیر راگرفت ودرمسابقات انتخابی المپیک هیچ موفقیتی نداشت و در پاریس غایب بود.