امیرحسین کشمیری، برنده پروانه زرین بخش کودکان غزه:
باز هم درباره کودکان غزه فیلم می‌سازم
کارگردان فیلم کوتاه «یک، دو، سه» که برای این فیلم پروانه زرین بخش کودکان غزه را از سی‌وششمین جشنواره فیلم کودکان‌ونوجوانان دریافت کرده، گفت: کودک‌آزاری و کودک‌کشی که در منشور حقوق‌بشر و نهادهای بین‌المللی آن را نفی می‌کنند، این روزها در جنگ غزه در حال وقوع است، اما هیچ‌کس توجهی به آن ندارد.
امیرحسین کشمیری، درباره فرآیند ساخت این فیلم به خبرنگار جام‌جم گفت: در زمان طوفان الاقصی و 7 اکتبر با کشتار 28هزار کودکان این دغدغه به‌وجود آمد که کاری در این رابطه بسازیم، چون در آن زمان هیچ‌کس اثری نساخته بود؛ بنابراین، ایده فیلم کوتاه یک، دو، سه در رابطه با اورژانس اجتماعی و کودکان را یکی از دوستانم، آقای حق‌دوست مطرح کرد. ما این سوژه را پیگیری و چکش‌کاری کردیم و از اورژانس اجتماعی به کودکان غزه رسیدیم و متوجه شدیم رسما کودک‌آزاری و کودک‌کشی که در منشور حقوق‌بشر آن را نفی می‌کنند، به‌وجود آمده، اما هیچ سازمان و قطعنامه‌ای مانع این کار نمی‌شود. این مضمون قشنگی بود که من و عوامل این فیلم در طول چهار ماه پیش‌تولید، سوژه مورد نظر را تحلیل و بررسی کردیم تا ایده مورد نظر پرورش یافته و به اثر نهایی برسد.داستان فیلم کوتاه یک، دو، سه به‌نوعی فرهنگ‌سازی برای فعالیت اورژانس اجتماعی است، چون نقش اول داستان این اثر با تماس به اورژانس اجتماعی و بیان یک اتفاق به مسئول پاسخگویی این اورژانس است. کشمیری با اشاره به سختی‌های کار با کودکان گفت: بزرگ‌ترین چالشی که برای ساخت این اثر داشتیم، استفاده از کودکی پنج‌ساله و مدرسه‌نرفته در نقش اول بود و این چالش‌های خاص خود را داشت.
او در پاسخ به این پرسش که فکر می‌کنید فیلم‌تان چه ویژگی‌ای داشت که از میان 17فیلم کوتاه بخش کودکان غزه برگزیده شد، گفت: اول این‌که این کار جهانشمول است؛ چون قصه حنانه کوچکی را روایت می‌کند که جزو قشر متوسط جامعه و از خانواده‌های معمول ایرانی بوده و همه با آن همذات‌پنداری می‌کنند. دوم این‌که این فیلم سعی نمی‌کند شعار خاصی بدهد و از این نظر حتی مورد قبول کسانی که با شعاردادن در فیلم‌ها مشکل دارند واقع می‌شود و ممکن است با دیدن کار خوش‌شان بیاید. سوم این‌که این کار از لحاظ احساسی به‌دلیل این‌که سن پایینی دارد، احساس خوبی در مخاطبان ایجاد و به لحاظ احساسی آنها را درگیر می‌کند.
این فیلمساز کوتاه در پاسخ به این‌که آیا در آینده فیلمسازی در حوزه کودکان و غزه را ادامه می‌دهد یا خیر، عنوان کرد: من کارهایی که می‌سازم ناخودآگاه به سمت کودک سوق پیدا می‌کند و کار در حوزه کودک را دوست دارم، اما باید ببینم چه اتفاقی می‌افتد. کشمیری افزود: منتظر ایده و سوژه خوب برای ساخت فیلم‌های بعدی ام درباره غزه هستم، اما فاکتورهایی وجود دارد که کار برای غزه را سخت می‌کند. اول این‌که ما تجربه زیسته آنجا را نداریم و شاید مقداری در کارگردانی کارهایی مرتبط با غزه تأثیر بگذارد. دوم این‌که فضاسازی و زبان آنها با ما فرق می‌کند؛ چون اگر بخواهیم فیلمی رئال مرتبط با غزه بسازیم مجبوریم به زبان عربی باشد و به‌همین‌دلیل معمولا کارهایی که در ایران به زبان فارسی است، تبدیل به کار خوبی می‌شود.
او در پاسخ به این پرسش که فکر می‌کنید فیلم‌تان چه ویژگی‌ای داشت که از میان 17فیلم کوتاه بخش کودکان غزه برگزیده شد، گفت: اول این‌که این کار جهانشمول است؛ چون قصه حنانه کوچکی را روایت می‌کند که جزو قشر متوسط جامعه و از خانواده‌های معمول ایرانی بوده و همه با آن همذات‌پنداری می‌کنند. دوم این‌که این فیلم سعی نمی‌کند شعار خاصی بدهد و از این نظر حتی مورد قبول کسانی که با شعاردادن در فیلم‌ها مشکل دارند واقع می‌شود و ممکن است با دیدن کار خوش‌شان بیاید. سوم این‌که این کار از لحاظ احساسی به‌دلیل این‌که سن پایینی دارد، احساس خوبی در مخاطبان ایجاد و به لحاظ احساسی آنها را درگیر می‌کند.
این فیلمساز کوتاه در پاسخ به این‌که آیا در آینده فیلمسازی در حوزه کودکان و غزه را ادامه می‌دهد یا خیر، عنوان کرد: من کارهایی که می‌سازم ناخودآگاه به سمت کودک سوق پیدا می‌کند و کار در حوزه کودک را دوست دارم، اما باید ببینم چه اتفاقی می‌افتد. کشمیری افزود: منتظر ایده و سوژه خوب برای ساخت فیلم‌های بعدی ام درباره غزه هستم، اما فاکتورهایی وجود دارد که کار برای غزه را سخت می‌کند. اول این‌که ما تجربه زیسته آنجا را نداریم و شاید مقداری در کارگردانی کارهایی مرتبط با غزه تأثیر بگذارد. دوم این‌که فضاسازی و زبان آنها با ما فرق می‌کند؛ چون اگر بخواهیم فیلمی رئال مرتبط با غزه بسازیم مجبوریم به زبان عربی باشد و به‌همین‌دلیل معمولا کارهایی که در ایران به زبان فارسی است، تبدیل به کار خوبی می‌شود.