افغانستان هرگز هندوستان دوم نمی‌شود
از زیبایی‌های شبکه تماشا پخش شب‌های آدینه است. از آغاز روز تا بامداد می‌توانی یک سریال پربیننده را از آغاز تا پایان به تماشا بنشینی. به تازگی سریال خوش ساخت کمپانی پخش شد که بخشی از دنیای جاسوسان انگلیس و آمریکا را در پوشش دیپلمات و... درچارچوب داستانی پرکشش تصویر کرده.
مانند خیانت‌ها و از پشت خنجرزدن‌هاشان به کشورهای دوست و همسو و همچنین بی‌پروا آسیب‌زدن به نزدیکان و همکاران با انگیزه‌هایی که نه بایسته است و نه ستودنی! یا جنگ سرد و ابعاد ویرانگرش بر زندگانی ملت‌ها و امیدهای کشورهای آزادی‌خواه که پایمال منفعت‌طلبی آمریکا می‌شود و... و اما بزنگاه این یادداشت، یک گزاره پراهمیت رئیس کا.گ.ب است(که در سریال با نام مستعار استاریک خوانده می‌شود) او در توضیح یک طرح آینده‌محور و راهبردی به رهبر وقت شوروی چنین سخن می‌گوید: بدون شلیک حتی یک گلوله، غرب فرو می‌پاشد و جهان چونان یک کشور متحد می‌شود.
رهبر شوروی می‌پرسد: این طرح چه زمانی عملی می‌شود که استاریک می‌گوید: به عمر من و شما کفاف نمی‌دهد! سخن این است که: در جنگ نرم فرهنگی علاوه بر تاثیرات فوری، دشمن با تمهیدات گوناگون و برنامه‌های بنیادی با تاثیرگذاری بر نسل‌های جوان می‌کوشد از هر شهروند کشور مقابل برای خودش یک سرباز بسازد. سربازانی که خودی‌اند اما ذهنی الینه‌شده و دیدگاهی یکسر هماهنگ با دشمن مقابل دارند. جنگ نرم فرهنگی را می‌توان در تجربه هند و انگلیس به روشنی توضیح داد. گاندی هند را مستقل اعلام می‌کند اما زبان رسمی دیوان سالاری هند یعنی زبان فارسی را برمی‌اندازد که روح اتحادبخش ملل شرق و حلقه اتصال «خاورمیانه تا دل آسیا تا شبه‌قاره تا باختر چین» است.تیرخلاص به تدریس و آموزش زبان فارسی را گاندی با افزودن بندی به قانون اساسی زد که بایستی آموزش دو زبان انگلیسی و هندی در مدارس، رسمی شود. آیا اکنون می‌توان هندوستان را بخشی از ایران فرهنگی نامید؟ تاج محل که افتخار هندی‌هاست نه فقط معمار و طراحش که از بن تا نقش ایوانش ایرانی است.اما هند در ارتباطاتش امروز سراپا فرنگی شده حتی در حوزه کشورهای نوروز به دشواری جایی داشته باشد یا نداشته باشد! فقط با حذف آموزش زبان فارسی، خود را یکسره از مهم‌ترین بخش تاریخ تمدنی‌اش تبعید کرده. این نتیجه همان برنامه‌های راهبردی و بلندمدت استعمار در جنگ نرم و زیرپوستی فرهنگی است که با علم‌کردن مذاهب ابتدایی و برافتاده در هند با احیای زبان‌های محلی به جای زبان بین‌المللی روزگاران پیشااستعمار یعنی فارسی به دامنه نفوذ خود و فرهنگش و گسترش قهری زبان انگلیسی توانسته کشور هفتاد و دو ملت را اولا تجزیه کند دوما کانون‌های بحران سیاسی دایمی در مرزهای این کشورهای نوظهور ایجاد کند سوما منافع خودش را بیمه سازد و چهارم قوام و یکپارچگی ملل شرق را براندازد که عامل اساسی‌اش زبان فارسی بوده است.
علی مظاهری | روزنامه نگاررهبر شوروی می‌پرسد: این طرح چه زمانی عملی می‌شود که استاریک می‌گوید: به عمر من و شما کفاف نمی‌دهد! سخن این است که: در جنگ نرم فرهنگی علاوه بر تاثیرات فوری، دشمن با تمهیدات گوناگون و برنامه‌های بنیادی با تاثیرگذاری بر نسل‌های جوان می‌کوشد از هر شهروند کشور مقابل برای خودش یک سرباز بسازد. سربازانی که خودی‌اند اما ذهنی الینه‌شده و دیدگاهی یکسر هماهنگ با دشمن مقابل دارند. جنگ نرم فرهنگی را می‌توان در تجربه هند و انگلیس به روشنی توضیح داد. گاندی هند را مستقل اعلام می‌کند اما زبان رسمی دیوان سالاری هند یعنی زبان فارسی را برمی‌اندازد که روح اتحادبخش ملل شرق و حلقه اتصال «خاورمیانه تا دل آسیا تا شبه‌قاره تا باختر چین» است.تیرخلاص به تدریس و آموزش زبان فارسی را گاندی با افزودن بندی به قانون اساسی زد که بایستی آموزش دو زبان انگلیسی و هندی در مدارس، رسمی شود. آیا اکنون می‌توان هندوستان را بخشی از ایران فرهنگی نامید؟ تاج محل که افتخار هندی‌هاست نه فقط معمار و طراحش که از بن تا نقش ایوانش ایرانی است.اما هند در ارتباطاتش امروز سراپا فرنگی شده حتی در حوزه کشورهای نوروز به دشواری جایی داشته باشد یا نداشته باشد! فقط با حذف آموزش زبان فارسی، خود را یکسره از مهم‌ترین بخش تاریخ تمدنی‌اش تبعید کرده. این نتیجه همان برنامه‌های راهبردی و بلندمدت استعمار در جنگ نرم و زیرپوستی فرهنگی است که با علم‌کردن مذاهب ابتدایی و برافتاده در هند با احیای زبان‌های محلی به جای زبان بین‌المللی روزگاران پیشااستعمار یعنی فارسی به دامنه نفوذ خود و فرهنگش و گسترش قهری زبان انگلیسی توانسته کشور هفتاد و دو ملت را اولا تجزیه کند دوما کانون‌های بحران سیاسی دایمی در مرزهای این کشورهای نوظهور ایجاد کند سوما منافع خودش را بیمه سازد و چهارم قوام و یکپارچگی ملل شرق را براندازد که عامل اساسی‌اش زبان فارسی بوده است.