معنای این تمرکز مشخص بود: استفاده از گروه‌های مسلح برای سرنگونی حکومت سوریه.  با این حال، تضمینی وجود ندارد که اوضاع در سوریه به سود رژیم صهیونیستی پیش برود. نافرمانی گروه‌های مسلح و حتی برخی حوادث غیرقابل پیش‌بینی می‌تواند معادله را به صورت کامل تغییر دهد. بررسی آنچه در سوریه می‌گذرد، نشان می‌دهد گروه‌هایی که چهار سال دست به تحرکات چندانی در این کشور نزده بودند، به صورت ناگهانی و تحت نظارت و فرمانبرداری آمریکا و رژیم صهیونیستی فعال شدند. در اینجا باید میان تروریسم واقعی و تابع، تفکیک قائل شویم. حامیان اصلی گروه‌های تروریستی و مسلح در سوریه، واشنگتن و تل‌آویو هستند. مگر می‌توان این مصدر را نادیده انگاشت یا در تحلیل رفتار تروریست‌ها و افراد مسلح به آن اشاره نکرد؟ بررسی حوادث سوریه پس از حضور اخیر گروه‌های مسلح در ریف، حلب و متعاقبا تسخیر دمشق، به معنای روایت بسیار ناقص ماجراست. این صحنه، منبع و مصدری دارد که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. نکته مهم‌تر در اینجا، نوع مواجهه گروه‌های مسلح و تروریستی با رژیم صهیونیستی است. چرا این گروه‌ها حتی یک گلوله به سمت سرزمین‌های اشغالی شلیک نکرده‌اند؟! مگر این گروه‌ها مدعی مبارزه با ظلم و ستم نیستند؟! آیا بر کسی پوشیده است که مصداق کامل جنایت، ترور و ظلم رژیم اشغالگر قدس است؟! در چنین شرایطی همپوشانی زمانی و عملیاتی گروه‌های مسلح و رژیم اشغالگر قدس معنا پیدا می‌کند! ادغام این گروه‌های فرعی در تروریسم اصلی آمریکایی-صهیونیستی، حقیقتی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد. تکلیف گروه‌های سیاسی، نظامی و اجتماعی درمنطقه که باوجود این همه جنایت و نسل‌کشی صهیونیست‌ها در غزه و لبنان، حتی یک موضع‌گیری صریح علیه تل‌آویو نداشته‌اند، مشخص است. دوباره تاکید می‌کنیم که باید تروریسم واقعی و منشا این تحرکات وقیحانه در منطقه یعنی آمریکا و رژیم صهیونیستی را شناخته و بر بازی آنها متمرکز شویم....