printlogo


جنگ خلیج‌فارس به روایت «مسی بغدادی»
با وجود گذشت سال‌ها از جنگ خلیج‌فارس و اقدامات تجاوزکارانه صدام، رئیس‌جمهور وقت عراق، صنعت سینمای این کشور به‌دنبال تولید فیلم‌هایی در رابطه با موضوع این جنگ است. «مسی بغدادی» یکی از این تولیدات ضد جنگ است که سلیم عمر خلیفه آن را کارگردانی کرده است.

این فیلم دومین ساخته بلند سینمایی این کارگردان محسوب می‌شود و درواقع نسخه‌ طولانی‌شده اثری است که در سال 2012 به نمایش در آمد. داستان این فیلم زندگی حمودی، پسربچه‌ای نوجوان و عاشق ورزش فوتبال را روایت می‌کند که به‌شدت طرفدار مسی، بازیکن معروف اسپانیایی‌زبان است. درعین‌حال او در جریان جنگ خلیج‌فارس و اقدام‌های تروریستی آن دوران، یکی از پا‌های خود را از دست داده است. داستان مسی بغدادی در سال 2009 اتفاق می‌افتد، زمانی که ترس ناشی از حکومت استبدادی صدام بر زندگی و معیشت مردم سایه افکنده و کشور درگیر جنگ ویرانگر خلیج‌فارس شده است. این داستان نشان می‌دهد که چگونه رویاهای کودکانه و نوجوانانه به واسطه سلطه یک دیکتاتور خونخوار از بین رفته و رنگ می‌بازد. شخصیت نوجوان فیلم که عاشق فوتبال است همراه خانواده‌اش در دهکده‌ای کوچک زندگی می‌کند. خانواده که در پایتخت زندگی می‌کرده، بعد از اجحاف‌های مختلف نیروهای دولتی مجبور به کوچ به این دهکده شده‌اند. کارگردان فیلم داستانش را با زبانی مستندوار تعریف کرده تا تاثیر بیشتری بر مخاطب بگذارد.
نکته‌ای که منتقدان به آن اشاره می‌کنند این است که سلیم عمر خلیفه، در دوران جنگ عراق علیه ایران، در فاصله سال‌های 1980 تا 1988 به‌دنیا آمده و خود را فرزند جنگ و دیکتاتوری معرفی می‌کند. او در سال2001 به بلژیک رفت تا در رشته سینما تحصیل کند. اولین فیلم بلند سینمایی‌اش باعنوان «زاگرس» راساخت وبه‌صورت مشترک مستندبلند«زیبایی غیرآشکارعراق»راکارگردانی کرد.داستان فیلم درباره لطیف الانی،عکاس مشهورعراقی است که ازدهه50میلادی به این‌سو،با عکس‌هایش، جهانیان را با چشم‌اندازهای بکر و منحصربه‌فرد عراق آشنا کرد. بخش مهمی از داستان فیلم اختصاص به رابطه عاطفی و نزدیک حمودی 11ساله با پدرش دارد. این نکته‌ای است که به گفته منتقدان عرب‌زبان، می‌تواند تاثیر زیادی بر مخاطبان خارجی بگذارد و آنها را با نوع تازه و دیگری از زندگی آشنا کند. خلیفه در مصاحبه‌هایش به این موضوع پرداخته که هدفش ازساخت مسی بغدادی این بوده که از یک‌سو به یاد تماشاگران داخلی بیندازد که با چه گذشته تلخ و دردناکی روبه‌رو بوده‌اندوازسوی دیگر،تصویری رئال وواقع‌گرایانه از زندگی مردم کشورش به تماشاگران خارجی ارائه کند. اوکه خودش را طرفدار جنبش نئورئالیسم سینمای ایتالیا می‌داند، تلاش داشته فیلمش را به شکل آثار درخشان دهه‌های 60 و 70 میلادی این کشور اروپایی بسازد تا تماشاگران بین‌المللی بتوانند ارتباط بهتری با داستان و مضمون آن داشته باشند.

کیکاوس زیاری | گروه فرهنگ و هنر