یادی از زنده یاد سید مصطفی موسوی، تهیه کننده برنامه های معارفی سیما:
آن که دلش زنده شد به عشق ...
اگر به برنامه‌های مذهبی و آیینی تلویزیون نگاهی بیندازید، در بین بهترین و خوش‌ساخت‌ترین‌های آنها یك چهره به چشم می‌خورد كه یك سال است دیگر در بین ما نیست. مصطفی موسوی مجری، كارشناس و تهیه‌كننده توانمند و با اخلاقی كه برنامه‌های زیادی از او روی آنتن رفته است؛ تولیداتی كه از زمان تاسیس دفتر نمایندگی سازمان صدا و سیما در عتبات عالیات بسیاری از آنها به صورت زنده توسط او از نجف و كربلا اجرا شد. «خدایی كه در این نزدیكی است» و «كوی محبت» از جمله معروف‌ترین برنامه‌های او به شمار می‌روند.
موسوی در دهه40 در اهواز به دنیا آمد. او پیش از فعالیت‌هایی كه به آنها اشاره شد، در زمینه فن بیان و مشاعره به تلویزیون دعوت شد و سال ۱۳۸۴ پس از ۲۵ سال خدمت، در بخش‌های مختلف رسانه ملی، به عنوان ارزیاب پخش بازنشسته شد. بیماری سنگ كلیه و بعد هم ایست قلبی در حین درمان باعث شد او در چنین روزی برای همیشه قاب تصویر جعبه جادو را ترك كند، اما یادش همچنان در دل و جان خیلی‌ها باقی بماند. در ادامه صحبت های برخی از دوستان و همکاران این مجری فقید را می خوانیم .
استاد آزادگی و اخلاق
مجید یراقبافان مجری
من بیشتر از آن كه با مصطفی همكاری كرده باشم، با او رفیق بودم، رفاقتی كه حدودا 20 ساله بود. اگر بخواهم او را توصیف كنم، در یك جمله باید بگویم مصطفی موسوی بیرون و درون هر دو یكی بودند، یعنی ظاهر و باطن او همان بود كه بود، این گاهی باعث می‌شد بعضی‌ها برنتابند و خوششان نیاید ولی همین ویژگی بود كه رمز ماندگاری او و در بعضی حوزه‌ها باعث توفیقش شد.
من معتقد هستم وقتی امروز از او اسم می‌بریم و همه یاد مقتل خوانی، امام حسین(ع) و روضه می‌افتند، این یعنی چنین توفیقی از جایی به بعد رزق او شده و به نامش رقم خورده است. آن خودسازی یا ساده‌تر بگوییم همان یكی بودن درون و بیرون او باعث این اتفاق شده است. مصطفی همان كسی بود كه روی آنتن می‌دیدمش و بعد پشت دوربین یا در دنیای رفاقت.
من خاطرات زیادی از آقا مصطفی دارم، از جلساتی كه شركت می‌كردیم گرفته تا روضه‌ها و برنامه‌هایی كه در تلویزیون كار كردیم. یكی از این خاطرات خوش كه هنوز یاد آن حس و حال خاصی دارد، سفر یكروزه مشهدی بود كه با ایشان رفتیم. در سال‌های دور ما جمعی داشتیم كه حدود 15 نفر از رفقای مجری در ژانرهای مختلف از كودك گرفته تا تاك شوهای پرمخاطب در آن حضور داشتند و چون برخی از آنها از امروز از تلویزیون فاصله گرفتند از آنها اسم نمی‌برم. ما هر هفته جایی دورهم جمع می‌شدیم و ناهار می‌خوردیم تا این كه یك روز یكدفعه قرار شد در حرم امام رضا(ع) این دورهمی اتفاق بیفتد. مصطفی آنجا برایمان خواند، كلی حرف زدیم و اتفاقاتی كه در همان سفر چند ساعته افتاد، حس و حالی داشت كه اگر كسانی كه همراهمان بودند این گفت‌وگو را بخوانند، متوجه می‌شوند منظورم از این حرف چیست و آقا مصطفی در آن جور دیگری بود.
یكی دیگر از ویژگی‌های او كه باید از آن بگویم این است كه مصطفی ضمن آن كه بسیار مودب، موقر و با اخلاق بود، به هیچ وجه زیربار زور و ظلم نمی‌رفت. در واقع منش او آزادگی بود و این موضوع بخش اعظمی از شخصیتش را شكل می‌داد.
او هنوز زنده است
نجم‌الدین شریعتی مجری
درباره ایشان باید بگویم جناب مصطفی موسوی از اسطوره‌های اخلاق در اجرا بودند. او به همه حرف‌هایی كه می‌زد و نكاتی كه در برنامه‌هایشان یا جمع‌هایی كه وجود داشت، مطرح می‌كرد، باور داشت. به نظر من این مهم‌ترین شاخصه او بود. در واقع همین یكی بودن حرف و باور در او بود كه باعث می‌شد تأثیر كلامشان زیاد باشد و آنقدر كه می‌بینید در دل مردم جا باز كنند و عزیز باشند. مردم مصطفی موسوی را باور داشتند، اتفاقی كه باعث ماندگاری او در قلب هر كس كه او را می‌شناخت یا دیده بود، شد.
محبت ایشان به اهل بیت یكی از ویژگی‌های جدی ایشان بود و شخصیتشان هم در ذیل همین محبت تعریف می‌شد، چرا كه همه ایشان را به عنوان كسی كه محب اهل بیت است، می‌شناختند. من دعا می‌كنم روح ایشان شاد باشد و با سیدالشهدا(ع) محشور شوند با این حال برای من این گونه است كه احساس می‌كنم او هنوز زنده است و با همان شخصیتی كه همه می‌شناسیمش هنوز هست و نفس می‌كشد. اینجاست كه واقعا می‌بینیم كه اخلاق و رفتار نیكوست كه می‌ماند، در واقع وقتی كسی مدام خاطرات خوش و اتفاقات خوب را رقم می‌زند، در اذهان می‌ماند و رفتنش چندان
باور كردنی نیست.
مجید یراقبافان مجری
من بیشتر از آن كه با مصطفی همكاری كرده باشم، با او رفیق بودم، رفاقتی كه حدودا 20 ساله بود. اگر بخواهم او را توصیف كنم، در یك جمله باید بگویم مصطفی موسوی بیرون و درون هر دو یكی بودند، یعنی ظاهر و باطن او همان بود كه بود، این گاهی باعث می‌شد بعضی‌ها برنتابند و خوششان نیاید ولی همین ویژگی بود كه رمز ماندگاری او و در بعضی حوزه‌ها باعث توفیقش شد.
من معتقد هستم وقتی امروز از او اسم می‌بریم و همه یاد مقتل خوانی، امام حسین(ع) و روضه می‌افتند، این یعنی چنین توفیقی از جایی به بعد رزق او شده و به نامش رقم خورده است. آن خودسازی یا ساده‌تر بگوییم همان یكی بودن درون و بیرون او باعث این اتفاق شده است. مصطفی همان كسی بود كه روی آنتن می‌دیدمش و بعد پشت دوربین یا در دنیای رفاقت.
من خاطرات زیادی از آقا مصطفی دارم، از جلساتی كه شركت می‌كردیم گرفته تا روضه‌ها و برنامه‌هایی كه در تلویزیون كار كردیم. یكی از این خاطرات خوش كه هنوز یاد آن حس و حال خاصی دارد، سفر یكروزه مشهدی بود كه با ایشان رفتیم. در سال‌های دور ما جمعی داشتیم كه حدود 15 نفر از رفقای مجری در ژانرهای مختلف از كودك گرفته تا تاك شوهای پرمخاطب در آن حضور داشتند و چون برخی از آنها از امروز از تلویزیون فاصله گرفتند از آنها اسم نمی‌برم. ما هر هفته جایی دورهم جمع می‌شدیم و ناهار می‌خوردیم تا این كه یك روز یكدفعه قرار شد در حرم امام رضا(ع) این دورهمی اتفاق بیفتد. مصطفی آنجا برایمان خواند، كلی حرف زدیم و اتفاقاتی كه در همان سفر چند ساعته افتاد، حس و حالی داشت كه اگر كسانی كه همراهمان بودند این گفت‌وگو را بخوانند، متوجه می‌شوند منظورم از این حرف چیست و آقا مصطفی در آن جور دیگری بود.
یكی دیگر از ویژگی‌های او كه باید از آن بگویم این است كه مصطفی ضمن آن كه بسیار مودب، موقر و با اخلاق بود، به هیچ وجه زیربار زور و ظلم نمی‌رفت. در واقع منش او آزادگی بود و این موضوع بخش اعظمی از شخصیتش را شكل می‌داد.
او هنوز زنده است
نجم‌الدین شریعتی مجری
درباره ایشان باید بگویم جناب مصطفی موسوی از اسطوره‌های اخلاق در اجرا بودند. او به همه حرف‌هایی كه می‌زد و نكاتی كه در برنامه‌هایشان یا جمع‌هایی كه وجود داشت، مطرح می‌كرد، باور داشت. به نظر من این مهم‌ترین شاخصه او بود. در واقع همین یكی بودن حرف و باور در او بود كه باعث می‌شد تأثیر كلامشان زیاد باشد و آنقدر كه می‌بینید در دل مردم جا باز كنند و عزیز باشند. مردم مصطفی موسوی را باور داشتند، اتفاقی كه باعث ماندگاری او در قلب هر كس كه او را می‌شناخت یا دیده بود، شد.
محبت ایشان به اهل بیت یكی از ویژگی‌های جدی ایشان بود و شخصیتشان هم در ذیل همین محبت تعریف می‌شد، چرا كه همه ایشان را به عنوان كسی كه محب اهل بیت است، می‌شناختند. من دعا می‌كنم روح ایشان شاد باشد و با سیدالشهدا(ع) محشور شوند با این حال برای من این گونه است كه احساس می‌كنم او هنوز زنده است و با همان شخصیتی كه همه می‌شناسیمش هنوز هست و نفس می‌كشد. اینجاست كه واقعا می‌بینیم كه اخلاق و رفتار نیكوست كه می‌ماند، در واقع وقتی كسی مدام خاطرات خوش و اتفاقات خوب را رقم می‌زند، در اذهان می‌ماند و رفتنش چندان
باور كردنی نیست.