«معبد زیرزمینی»حکایت شهدای رکن آباد
کتاب «معبد زیرزمینی» شامل خاطراتی است که هرچند تأثیر جالبی در عملیات فتحالمبین داشتهاند اما با وجود گذشت بیش از ۳۰ سال از پایان جنگ تحمیلی، همچنان ناگفته مانده و نقل زبانها و محافل نشدهاند.
شخصیت اصلی رمان، جوانی به نام الیاس است. این رمان با کشمکشهای درونی و درگیریهای الیاس با اطرافیانش شروع میشود، مخاطب را با خود همراه میکند و از کمالآباد تا خاکریز جبهههای جنوب میکشاند. همچنین این معرف شخصیت شهید «غلامحسین رعیت رکنآبادی» نیز هست؛ مقنی یزدی و ساکن قم که تبحر او در حفر کانال باعث میشود مورد توجه فرماندهان نظامی در زمان جنگ قرار بگیرد. در معرفی این کتاب آمده است: معبد زیرزمینی داستان تلاش جوانی برای یافتن شخصیت واقعی خود در دل خاک است. الیاس جوان سرخورده و تنهایی است که تلاش میکند نظر دیگران را نسبت به خود تغییر دهد. او از توسریها، سرزنشها و شماتتهایی که داییاش نسبت به او روا میدارد، به ستوه آمده و تبدیل به جوانی منزوی و تنها شده است. توجه زیاد مادر در مقابل دیگران، غرورش را شکسته و حالا بهدنبال راهی است تا به همه ثابت کند بچه ننه نیست و جنم دارد. الیاس بهدنبال راه میگردد تا اینکه «حاج غلامحسین» مقنی از قم به روستای محل سکونت الیاس میآید و دنیای تازهای را به او نشان میدهد؛ دنیایی که شجاعت و شهامت لازمه ورود به آن است. آشنایی با حاج غلامحسین اتفاقات تازه و غیرقابل پیشبینی را در زندگی الیاس رقم میزند.
همچنین در بخشی از این کتاب الیاس بهعنوان شخصیت اصلی قصه میگوید: «چند وقت بود سنگ قبر پدر را ندیده بودم که از وسط شکاف خورده و از نوشتههایش چیزی پیدا نیست. نسیم خنکی میوزید. میخواست یاد مردهها بیندازد که چند روز دیگر پاییز است. مردهها کاری به پاییز ندارند و روزگار را با خودشان بردهاند زیر خاک. هیچکس توی قبرستان نبود. نشستم کنار خاک پدر و پاهایم را ولو کردم. مسخره است که با یک سنگ حرف بزنم اما کلمات خودشان آمدند: اگه بتونم با حاجی غلامحسین برم، اون موقع شاید دایی دست از سرم برداره. شاید صدیقه بفهمه منم آدمم. بابا ببین... و جای سوختگی را به سنگ نشان دادم. معصومه سادات میرابوطالبی درباره فرآیند نگارش این کتاب که رهبرمعظمانقلاب همزمان با فرا رسیدن هفته دفاعمقدس برای آن تقریظ نوشتهاند، گفته بود: انتشارات کتاب جمکران اولینبار این سوژه را در کنگرهای که در شهر قم برگزار شد، مطرح کرد. من هم از قبل با شهید غلامحسین رعیت رکنآبادی به سبب اینکه همشهری هستیم، آشنایی داشتم و همین امر سبب شد تحقیق و نگارش این کتاب را قبول کنم. برای نگارش این کتاب با سهنفر از مقنیها که همراه شهید رکنآبادی بودند، مصاحبه شد. از جمله این افراد با مرحوم صمد تقیزاده، اکبر خرسند، احمد عبدی و سرتیپ دوم احمد آرام که سرتیپ ارتش بودند و در آن منطقه حضور داشتند، مصاحبه داشتم که اطلاعات بسیار خوبی را به من منتقل کردند. همچنین با خانواده شهید از طریق دامادشان صحبتهایی داشتم که در مسیر نگارش کتاب بسیار کمککننده بود.