مشاهده‌ هر دعوایی به کودک احساس ناامنی می‌دهد.حال اگر این دعوا بین والدین باشد،به‌علت ترس ازدست ‌دادن وجدایی آنها از یکدیگر استرس بسیار بیشتری به کودک وارد می‌شود. دعواهای والدین با ایجاد ترس و ناامنی در کودک به‌صورت غیرمستقیم، احتمال ابتلا به اختلالات روان‌شناختی ازجمله اضطراب، افسردگی و وسواس را در آنها افزایش می‌دهند. الگوبرداری از مشاجرات خانوادگی سبک رفتاری خشن و پرخاشگرانه را در فرزندان ترویج می‌دهد در نتیجه هنگام مواجهه با مشکل، دعوا را بهترین راه‌حل می‌دانند! این الگوی رفتاری، روابط اجتماعی کودک را مختل می‌کند و این کودکان در آینده نیز در برقراری تعامل مثبت و سازنده با همسر خود به مشکل برمی‌خورند. در موارد شدید، اثرات شخصیتی دعوای والدین در حضور کودکان، خودشان را به‌صورت اختلالات روان‌شناختی مانند احساس گناه، کج‌خلقی و اضطراب، کابوس‌های شبانه، اختلالات روان‌تنی و....نشان می‌دهد.به‌خاطر بسپاریدکه دعوای والدین درحضور کودکان اثرات مخربی برشکل‌گیری شخصیت،رشد عاطفی،روابط اجتماعی‌ وسلامت روان کودک می‌گذارد، لذا توصیه می‌شود مشکلات و چالش‌های زندگی را به شیوه‌های مسالمت‌آمیز حل‌کنید، خونسردی‌تان را حفظ و از داد و فریاد و فحاشی در حضور کودکان به‌شدت خودداری کنید. به فرزندتان اطمینان بدهید که دعوای شما ارتباطی با او ندارد. از کودک بخواهید شما را تنها بگذارد و برای چنددقیقه به اتاقش برود. بعد از اتمام دعوا فورا به ‌سراغ کودک بروید و او را در آغوش بگیرید. درنهایت این‌که اگر مشکل زناشویی‌تان جدی است، سعی کنید آن را ریشه‌یابی کنید و بهترین راه‌حل ممکن را انتخاب کنید.