شخصیت‌های پورشه‌ای
سال‌هاست كه در جامعه جهانی مادیات بر ذهن عموم مردم حاكم شده است و همه چیز با مادیات سنجیده می‌شود. به این صورت كه پول تبدیل به معیاری شده برای ارزش‌گذاری بر همه جوانب زندگی از جمله عشق، آزادی، احترام و شأن اجتماعی. حال متاسفانه این نوع تفكر در دو سه دهه گذشته به دلیل برخی خلاهای اقتصادی و اجتماعی به قشر وسیعی از جامعه ما نیز سرایت كرده است.
وقتی هم كه جامعه به چنین آسیبی گرفتار شود، افراد سعی می‌كنند با به نمایش گذاشتن دارایی‌هایشان، خود را ارزشمندتر نشان دهند. همین می‌شود كه افراد به فخرفروشی با لوازم خانه، خودرو و دیگر اموال خود روی می‌آورند. در ماجرای تصادف پورشه در اصفهان كه منجر به كشته شدن فرد بی‌گناهی شد، دقیقا همین مساله اتفاق افتاد. یعنی یك فرد به دلیل ذهنیت اشتباه خود درباره مادیات، ندانسته ارزش جان یك انسان را با مادیات مقایسه كرد.
البته آنچه كه وقوع این حادثه را در جامعه ما خاص‌تر می‌كند، این است كه در دهه‌های اخیر به دلیل سیستم ناكارآمد اقتصادی، افراد نوكیسه رشد كرده‌اند. نوكیسه‌هایی كه ظرفیت روبه‌رو شدن با ثروت‌های كلان در شخصیت آنها شكل نگرفته است و به همین علت از نظر فرهنگی، جایگاه قابل قبولی كسب نكرده‌اند. این در حالی است كه افراد اصیل خودشان را در برابر ثروت نمی‌بازند و لزومی نمی‌بینند كه با دارایی‌هایشان فخرفروشی كنند.
در نتیجه وقتی افراد به پختگی لازم برای ثروتمند شدن نرسیده‌اند، اما ثروت‌های بادآورده به جیب‌شان سرازیر شده است، براساس تفكر مادی حاكم بر جامعه، به دنبال ظاهرسازی و به رخ كشیدن دارایی‌های خود و كسب شخصیت از این طریق هستند. این پدیده را می‌توان «شیء‌سالاری» نام نهاد. به این نحو كه انسان‌ها در تلاش هستند تا شخصیت خود را از اشیا كسب كنند. وقتی هم كه این تفكر بر جامعه حاكم شود، رفته رفته معنویات رنگ می‌بازد و ارزش جان انسان‌ها روز‌به‌روز كمتر می‌شود.
وقتی هم كه جامعه به چنین آسیبی گرفتار شود، افراد سعی می‌كنند با به نمایش گذاشتن دارایی‌هایشان، خود را ارزشمندتر نشان دهند. همین می‌شود كه افراد به فخرفروشی با لوازم خانه، خودرو و دیگر اموال خود روی می‌آورند. در ماجرای تصادف پورشه در اصفهان كه منجر به كشته شدن فرد بی‌گناهی شد، دقیقا همین مساله اتفاق افتاد. یعنی یك فرد به دلیل ذهنیت اشتباه خود درباره مادیات، ندانسته ارزش جان یك انسان را با مادیات مقایسه كرد.
البته آنچه كه وقوع این حادثه را در جامعه ما خاص‌تر می‌كند، این است كه در دهه‌های اخیر به دلیل سیستم ناكارآمد اقتصادی، افراد نوكیسه رشد كرده‌اند. نوكیسه‌هایی كه ظرفیت روبه‌رو شدن با ثروت‌های كلان در شخصیت آنها شكل نگرفته است و به همین علت از نظر فرهنگی، جایگاه قابل قبولی كسب نكرده‌اند. این در حالی است كه افراد اصیل خودشان را در برابر ثروت نمی‌بازند و لزومی نمی‌بینند كه با دارایی‌هایشان فخرفروشی كنند.
در نتیجه وقتی افراد به پختگی لازم برای ثروتمند شدن نرسیده‌اند، اما ثروت‌های بادآورده به جیب‌شان سرازیر شده است، براساس تفكر مادی حاكم بر جامعه، به دنبال ظاهرسازی و به رخ كشیدن دارایی‌های خود و كسب شخصیت از این طریق هستند. این پدیده را می‌توان «شیء‌سالاری» نام نهاد. به این نحو كه انسان‌ها در تلاش هستند تا شخصیت خود را از اشیا كسب كنند. وقتی هم كه این تفكر بر جامعه حاكم شود، رفته رفته معنویات رنگ می‌بازد و ارزش جان انسان‌ها روز‌به‌روز كمتر می‌شود.