به‌طور مشخص اسرائیل از نفوذ بسیار بالایی در داخل آمریکا برخوردار است و دائم در مسیر یک توافق احتمالی سنگ‌اندازی می‌کند؛ بنابراین از همان ابتدا قابل پیش‌بینی بود که مذاکرات سختی در پیش باشد و مسیر، طولانی خواهیم داشت. در مذاکرات با این حد ازپیچیدگی وعدم‌اعتماد طرفین به یکدیگر وبازی‌های مخرب و وقفه و نوسان وپس گرفتن مواضع قبلی درمواضع، طبیعی است که در دور چهارم، تیم آمریکایی بزرگ‌تر شده و هیأتی ۱۲ نفری را شامل می‌شد که نشان می‌دهد طرفین در حال تبادل‌نظر درباره موضوعات فنی و جزئیات پیچیده هستند و با این‌که آمریکایی‌ها از زبان ویتکاف در روز قبل صحبت از غنی‌سازی صفر کرده بودند که خط قرمز ایران است و مدعی شده بودند اگر چنین نشود، مذاکرات را رها خواهند کرد اما همین ‌که بعد از مذاکرات روز یکشنبه باز هم طرفین تلقی مثبتی از مذاکرات داشتند وتصمیم به ادامه دارند، نشان از این دارد که مواضع همدیگر را به اصطلاح چکش‌کاری کرده‌اند وبه یک حد وسط رسیده‌اند.چنین روندی برای این نوع مذاکرات نیازمند صبر و حوصله است و گام‌ها ممکن است فقط گاهی نیم‌قدم رو به جلو باشد. در سطح انگیزه‌های سیاسی همیشه این سؤال در طرف ایرانی مطرح است که آیا مشخصا ترامپ و کابینه‌اش از انگیزه کافی برای یک توافق برخوردارهستند، به‌گونه‌ای‌که به مسائل فنی بیندیشند ومخالف اسرائیل مذاکرات رامدیریت کنند.وقتی صحبت ازانگیزه ونیت می‌شود،بسیاری در ایران این نگرانی را دارند که ترامپ فعلا دستاوردهای مشخصی نداشته است و اگر در حوزه سیاست خارجی با روس‌ها و چینی‌ها به نتیجه برسد، ممکن است دیگر احساس نیاز به مذاکره را نداشته باشد.
متن کامل را در «جام‌جم آنلاین» بخوانید 

امیرعلی ابوالفتح‌ | کارشناس روابط بین‌الملل