printlogo


گفت‌وگوی آدینه این هفته با سهیل كریمی، مستندساز
سفر برای من یعنی شهریار و باغ‌های آن
شیما آشتیانی

سهیل كریمی در فروردین 1351 متولد شد. او از كودكی علاقه زیادی به مطالعه كتاب نشان می‌داد تا جایی كه صدای اعتراض مادر هم بلند شده بود. گرچه ریشه این علاقه توسط خود مادر، با مطالعه كتاب‌هایی برای او قبل از مدرسه شكل گرفته بود. در دوران دبستان برای مطبوعات مطلب و داستان‌هایی می‌فرستاد كه البته هیچ‌كدامشان منتشر نشدند. او ولی پی‌گیرتر از این حرف‌ها بود كه دست از علاقه‌اش بشوید. تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ریاضی فیزیك ادامه داد و پس از آن درس سینما را تا به امروز به صورت آزاد، تجربه و مطالعه می‌كند. در سال 74 وارد حوزه روزنامه‌نگاری می‌شود. او خودش را «روزنامه‌نگار بحران» می‌نامد. مثل آثار مستندش كه دست روی موضوعاتی می‌گذارد كه شرایط خاص و بحرانی‌ داشته باشند یا هركسی به آن موضوعات ورود نمی‌كند. او اعتقاد دارد لازمه یك مستندساز خوب بودن، این است كه باید در ابتدا روزنامه‌نگار خوبی باشی، به بیانی دیگر «تا روزنامه‌نگار موفقی نشدید، مستندساز موفقی نخواهید شد.» او می‌گوید: «مستندسازی واقعا تعریف دارد. استاندارد دارد. الفبا دارد. یك مستندساز باید با فضای داستان و رمان آشنا باشد. من اگر باز هم برگردم به گذشته، اول از روزنامه‌نگاری شروع می‌كنم یا حتی آن‌را جدی‌تر می‌گیرم. تا این عقبه‌ها نباشند مستندساز بودن به‌دست نمی‌آید.»
سهیل كریمی كه موسس كانون مستندسازان جهادی و پیشترها مدیر واحد مستند موسسه فرهنگی شهید آوینی بوده ‌است، مستندهایی همچون شكست همینه، حاج والی، در جست‌وجوی آسمان، كاك جلال، همیشه جاری همچون كارون، كیمیاگر نقش، تا صبح ظهور، ابر مرد شیدایی، خدا در مدیترانه، زخم پیوار، ردپای آذرخش، خواب آشفته، شعبده شیطان، رقص فقر را در كارنامه خود دارد. او در كنار مستندسازی به برگزاری دوره‌های آموزشی روزنامه‌نگاری، مستندسازی، تدوین، تئوری سینما و خبرنگاری می‌پردازد. كریمی دارای تالیفاتی با رویكرد رمان، داستان كوتاه و فیلمنامه بلند و كوتاه نیز است.

کتاب
معرفی «یك» كتاب كار سختی است. چون ژانرهای مختلفی را مطالعه می‌كنم و به آنها علاقه‌مندم. اگر قرار باشد از یك ژانر چیزی معرفی كنم ترجیح می‌دهم یك رمان باشد. توی رمان‌ها، كلیدر محمود دولت‌آبادی را خیلی دوست دارم هر چند مواضع سیاسی و اعتقادی‌اش را هیچ‌گاه نخواهم پسندید. 

  توضیحات تکمیلی
رمان «كلیدر» نوشته محمود دولت آبادی است. ماجرای این رمان از این قرار است كه خانواده‌ای كرد ایرانی به سبزوار كوچ كرده‌اند. داستان كلیدر فضای سیاسی ایران را بعد از جنگ جهانی دوم بازگو می‌كند. در این کتاب از واژگان و اصطلاحات نامأنوس محلی استقاده شده که همین امر ممکن است مطالعه‌اش را برا مخاطبان مشکل کند.

فیلم
هیچ اثری از كریستوفر نولان نبوده كه نپسندیده باشم. هر اثر جدیدی هم كه ارائه می‌كند یك سر و گردن از آثار قبلی خودش بالاتر است. از تكنولوژی صنعت سینما به بهترین شكل ممكن استفاده می‌كند. 

 توضیحات تكمیلی
كریستوفر ادوارد نولان، زاده ۱۹۷۰، كارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌كننده بریتانیایی ـ آمریكایی است. او یكی از مهم‌ترین كارگردانان حال حاضر دنیاست و فیلم‌هایش با استقبال بسیار مثبت تماشاگران و منتقدان همراه بوده‌است. آثار او تاكنون ۲۶ نامزدی اسكار را به دست آورده‌اند. بعد از ساخت فیلم كم‌هزینه تعقیب، نولان با ساخت ممنتو توجهات را به سوی خود جلب كرد. موفقیت او در ساخت فیلم‌های مستقل، شانس ساخت فیلم‌های بی‌خوابی و پرستیژ را به وجود آورد، كه هر دو هم در گیشه و هم در نظر منتقدان موفق بودند. دیگر آثار او فیلم علمی تخیلی تلقین و میان‌ستاره‌ای و دانكرك نام دارند. نولان در بسیاری از آثارش، فیلمنامه را به همراهی برادرش، جاناتان نوشته و همراه همسرش، اما توماس، كمپانی سینكاپی فیلمز را تأسیس كرده‌است.

پاتوق
من خودم پاتوق‌ام! دفتر من پاتوق همه دوستانم است. هفت روز هفته، كانون مستندسازان جهادی رسما پاتوق است و روزهای سه‌شنبه هم یك پاتوق عمومی دارد كه همه اقشار بدون هیچ محدودیتی از هر طیفی می‌توانند برای نمایش مستندشان به آنجا بیایند و البته پاتوق خصوصی كه حلقه اول دوستان خودمان هستیم در همین دفتر برگزار می‌شود. دفتر من هم پاتوق است و هم محلی برای كارآفرینی و ایده‌پردازی. 

  توضیحات تکمیلی
سهیل كریمی موسس كانون مستندسازان جهادی است. این كانون در خیابان شهید مفتح، خیابان شهید نقدی، پلاك 34 واقع شده‌است.

سفر
چون شهریاری‌ام و شهریار را خوب می‌شناسم اولین جایی كه بعد از كلمه سفر به ذهنم می‌رسد، شهریار و باغ‌های آن است. به‌خصوص در ماه‌های اردیبهشت و خرداد كه گل سال شهریار است. به دوستانم همیشه می‌گویم از من نپرسید عید كجا می‌روم. پاسخ معلوم است، شهریار!

  توضیحات تکمیلی
شهرستان شهریار، شهرستانی است باستانی با قدمت بیش از هفت هزار سال در غرب استان تهران كه در مقطعی نسبتا كوتاه از قاجاریه تا اواسط حكومت پهلوی دوم، علیشاه عوض گفته می‌شد. این شهرستان كه دوازدهمین شهرستان پرجمعیت ایران محسوب می‌شود، به نگین سرسبز غرب تهران نیز مشهور است و در آن انواع میوه‌ها كشت می‌شود. از جمله میوه‌های كشت شده در این شهرستان هلو، زرد آلو، آلبالو، گوجه سبز و ... می‌باشد.
​​​​​​​