خاک عشق و جاودانگی
ایران، ای سرزمین مادری تو قلبی تپنده در سینه تاریخ هستی. هر وجب از خاک تو حکایت از رشادت‌ها و عشق‌هایی دارد که در گذر هزاره‌ها جاری است. تمامیت تو، نه یک مرز سیاسی بلکه عصاره هویت هزاران ساله ماست؛ میراثی گرانبها که از تمدن‌های باستانی به ما رسیده و با خون پاک شهیدان آبیاری شده.
مینو فلاحی - نوجوانه
این خاک، حاصل زایش و خیزش قوم‌های گوناگون است که در گذر زمان، هویت مشترک خود را در پهنه واحد تو یافته‌اند. نگاه می‌کنم به نقشه‌ات. این نقشه برایم نقش سیمای عزیزان گمشده‌ای است که برای حفظ این یکپارچگی، از جان خویش گذشته‌اند. هر کوه و دشتت و هر رودخانه‌ای نامی از قهرمانان را زمزمه می‌کنند که نام‌شان با نام تو عجین گشته. اراده من و میلیون‌ها هموطن همواره همچون سدی استوار در برابر هر تلاشی برای خدشه‌دار‌کردن این امانت الهی است. ما فرزندان این خاک هستیم، نه مالکان آن. عشق به ایران فراتر از کلمات است؛ عشقی که در رگ‌های‌مان جاری است و در نوای موسیقی‌مان، در طعم نان‌مان و در نگاه کودکان‌مان متجلی است. ما وارثان تمدنی هستیم که جهان را با دانش و هنر خود روشن کردیم. این میراث مشترک، نیروی پیوند ماست. ما با هم، بر پایه‌های فرهنگی و تاریخی‌مان ایستاده‌ایم و با افتخار پاسداران این تمامیت خواهیم بود. ایران، تو همیشه پابرجا و جاودانی؛ چون ریشه‌هایت در اعماق زمان فرو رفته و امیدت در آینده می‌درخشد. سوگند یاد می‌کنیم هرگز نخواهیم گذاشت تار مویی از سرت کم شود ای وطن عشق و افتخار.