دلایل امیدواری حماسی ما
در حالی که جنگ تحمیلی و مقاومت سرفرازانه ما از ده‌روز برگذشته، پرسش پر بسامد شرایط کنونی دلایل وچرایی‌های این امیدواری (حماسی و تحسین‌برانگیز) به آینده است:
دکتر مختار شيخ حسینی | نویسنده و پژوهشگر
«امید به خدای فِئَه قليله»؛ آن اندازه که این روزها عناصر و توانمندی‌های مادی در جنگ با یکدیگر مقایسه می‌شوند به وعده‌های نصرت خداوند تکیه نمی‌شود.نظام معنایی برگرفته از آیاتی چون آیه ذیل مایه امیدبخشی است:«کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرينَ» این ایمان پایگی، سرمایه بزرگی درسختی‌ها است که رقیب درکی ازآن ندارد و تحلیل‌گران هم سهمی برای آن در نظر نمی‌گیرندحال آنکه این نظام معنا بخشِ قرآنی، امیدبخش ترین مولفه نسبت آینده است.
امید به نظم بخشی آینده؛ همواره پیروزمندانِ جنگ های بزرگ، رقم زننده قواعد، هنجارها و نظم بخشِ آینده بوده اند. بنابراین، ایران پس از پیروزی در این جنگ، دیگر مانند ایران قبل از جنگ نخواهد بود بلکه کنشگری بالاتر از سطح منطقه ظهور خواهد کرد. موقعیتی که با شعار و نمایش حاصل نمی‌شود بلکه با پیروز بیرون آمدن از جنگی تقریباً جهانی حاصل می‌شود در میانه سختی ها و رنج‌های امروز، نگاهی به آن وضعیت، امیدوار کننده است.
امید به مردم بما هو مردم؛️آنچه این روزها در چهره نگران یک ملت فارغ از جهت گیری های سیاسی در فقدان رهبرشان دیدیم تلفیقی از حس سوگ و حماسه بود که نشانگر سطحی عمیق تر ازمفهوم به ظاهر ساده«مردم»در ساحت سیاست‌ورزی ایران پسا انقلاب است. بحران‌های وجودی انگار نقطه‌ای است که تعارضات و شکاف‌های پیشین در برابر کنشگری و حضور «مردم بما هو مردم» در میدان رنگ می‌بازد. لذا شاید بتوان گفت مهمترین داشته انقلاب اسلامی همین«مردم بما هو مردم» است که در بحران ها می‌تواند روح جمعی یک ملت را تبلور بخشیده و اختلافات و انشقاق ها را در خود حل کند و امروز با حضور در کف خیابان تضمین کننده آینده ایران باشد.
امید به معجزه ساختار؛برخی نظام‌های سیاسی چنان به کارگزاران وابسته‌اند که فقدانِ کارگزار به معنای فروپاشی کل ساختار است. در چنین سیستم هایی از میان برداشتن افرادِ شاخص، برگ برنده رقباست. تجربه انقلاب اسلامی نشان می‌دهد ایده و ساختار سامان یافته مبتنی بر آن، دلیل ادامه نظم بوده است. تجربه جنگ دوازده روزه و جنگ کنونی که در اولین گام،شهادت بسیاری ازکارگزاران نظام رابه دنبال داشت؛نشان دادساختار به‌چنان بلوغی رسیده که درفقدان کارگزارانش،کار ویژه‌های نظام سیاسی در بحران دچار تنش جدی نمی‌شود و در نهایت کارگزارِ متناسب با خودش را بازتولید و جایگزین می‌کند. این ظرفیت نکته‌ای امیدبخش در مواجهه با هر چالشی در آینده است.
امید به ضعف محاسبه گری مادی رقیب؛هر چه ازجنگ می‌گذرداثر آن برافزایش قیمت نفت، گاز،بیمه وکشتیرانی بین‌المللی آشکارتر می‌شود. موضوعی که شاخص بورس های جهانی را منفی و توده مردم اروپاوامریکا رانسبت به پیامد جنگ بدبین تر می‌کند. محاسبه گری صرفاً مادی رقیب و قدرت ایران در تحمیل این هزینه، دیگر مولفه امیدبخش نسبت به آینده است.
امید به نظم بخشی آینده؛ همواره پیروزمندانِ جنگ های بزرگ، رقم زننده قواعد، هنجارها و نظم بخشِ آینده بوده اند. بنابراین، ایران پس از پیروزی در این جنگ، دیگر مانند ایران قبل از جنگ نخواهد بود بلکه کنشگری بالاتر از سطح منطقه ظهور خواهد کرد. موقعیتی که با شعار و نمایش حاصل نمی‌شود بلکه با پیروز بیرون آمدن از جنگی تقریباً جهانی حاصل می‌شود در میانه سختی ها و رنج‌های امروز، نگاهی به آن وضعیت، امیدوار کننده است.
امید به مردم بما هو مردم؛️آنچه این روزها در چهره نگران یک ملت فارغ از جهت گیری های سیاسی در فقدان رهبرشان دیدیم تلفیقی از حس سوگ و حماسه بود که نشانگر سطحی عمیق تر ازمفهوم به ظاهر ساده«مردم»در ساحت سیاست‌ورزی ایران پسا انقلاب است. بحران‌های وجودی انگار نقطه‌ای است که تعارضات و شکاف‌های پیشین در برابر کنشگری و حضور «مردم بما هو مردم» در میدان رنگ می‌بازد. لذا شاید بتوان گفت مهمترین داشته انقلاب اسلامی همین«مردم بما هو مردم» است که در بحران ها می‌تواند روح جمعی یک ملت را تبلور بخشیده و اختلافات و انشقاق ها را در خود حل کند و امروز با حضور در کف خیابان تضمین کننده آینده ایران باشد.
امید به معجزه ساختار؛برخی نظام‌های سیاسی چنان به کارگزاران وابسته‌اند که فقدانِ کارگزار به معنای فروپاشی کل ساختار است. در چنین سیستم هایی از میان برداشتن افرادِ شاخص، برگ برنده رقباست. تجربه انقلاب اسلامی نشان می‌دهد ایده و ساختار سامان یافته مبتنی بر آن، دلیل ادامه نظم بوده است. تجربه جنگ دوازده روزه و جنگ کنونی که در اولین گام،شهادت بسیاری ازکارگزاران نظام رابه دنبال داشت؛نشان دادساختار به‌چنان بلوغی رسیده که درفقدان کارگزارانش،کار ویژه‌های نظام سیاسی در بحران دچار تنش جدی نمی‌شود و در نهایت کارگزارِ متناسب با خودش را بازتولید و جایگزین می‌کند. این ظرفیت نکته‌ای امیدبخش در مواجهه با هر چالشی در آینده است.
امید به ضعف محاسبه گری مادی رقیب؛هر چه ازجنگ می‌گذرداثر آن برافزایش قیمت نفت، گاز،بیمه وکشتیرانی بین‌المللی آشکارتر می‌شود. موضوعی که شاخص بورس های جهانی را منفی و توده مردم اروپاوامریکا رانسبت به پیامد جنگ بدبین تر می‌کند. محاسبه گری صرفاً مادی رقیب و قدرت ایران در تحمیل این هزینه، دیگر مولفه امیدبخش نسبت به آینده است.