این اثر پژوهشی ۲۵۰صفحه‌ای با رویکردی انتقادی به واکاوی انتقال میراث فلسفی یونان به جهان اسلام می‌پردازد. نویسندگان در این اثر تأکید دارند که نهضت ترجمه نه صرفا یک حرکت علمی بلکه واکنشی به ضرورت‌های سیاسی و ایدئولوژیک حاکمان اموی و عباسی بوده است. کتاب با ردیابی مسیر انتقال دانش از جندی‌شاپور تا بغداد، نقش محوری مترجمان مسیحی و حرانی را در این فرآیند تبیین می‌کند. از برجسته‌ترین مباحث کتاب، بررسی چرایی غلبه آثار ارسطو بر افلاطون و بازتعریف مفاهیم سیاسی یونان در بستر خلافت است؛ جایی که مفهوم «شهروند» در گذار به عالم اسلامی دچار دگرگونی شده و به «رعیت» بدل می‌شود. در نهایت، این پژوهش با مقایسه وضعیت ترجمه در جهان اسلام و مسیحیت، بر آزادی عمل بی‌نظیر و حمایت‌های گسترده دولتی در تمدن اسلامی تأکید می‌ورزد.