پرتگاهی در كمین اسب‌های سركش زیبا
گفتـــــــــــه مــــــــــــــی‌شود اسب‌های وحشی پناهگاه حیات وحش میانكاله، باقیمانده اسب‌های اهلی روسی هستند كه از زمان اشغال جزیره در سال ۱۸۳۷ میلادی توسط روس‌ها در جزیره باقی مانده‌اند. ظاهرا در طول سالیان اسب‌های محلی نیز به این جمعیت اضافه شده و حال می‌توان گفت خون اسب‌های محلی نیز در رگ اسب‌های جزیره جاری است. مدل زندگی اجتماعی اسب‌ها به‌گونه‌ای است كه حتی اگر اهلی هم باشند، پس از رهاسازی تمایل به زندگی وحشی و گله‌ای دارند و در مورد اسب‌های رها شده میانكاله نیز پس از گذشت ده‌ها سال از خروج روس‌ها از جزیره و تشكیل هسته اولیه، به صورت كاملا وحشی در آمده‌اند. همه اینها را گفتیم تا به اینجا برسیم كه اسب‌های وحشی آشوراده جزئی از اكوسیستم و حیات وحش پناهگاه حیات‌وحش میانكاله است. شاید اسب‌های میانكاله از نظر نژاد آنچنان ارزشمند نباشند، اما گذشته از ارزش‌های زیبایی‌شناسی، حیوانات گیاهخوار مثل اسب‌ها به‌خاطر این‌كه قابلیت انتقال بذر گیاهان در فضولات خود در مرتع را دارند، برای اكوسیستم بسیار ضروری و لازم هستند. آنها می‌توانند بذر گیاهان را تا كیلومترها دورتر انتقال دهند و حتی فضولاتشان نیز به عنوان كود در طبیعت باقی می‌ماند. حال فكر كنید اجرای یك طرح گردشگری كارشناسی نشده و هجوم آدمیزاد و ماشین و فناوری به زیستگاه این اسب‌های زیبای وحشی، چه به روزگار آنها خواهد آورد. حال آن‌كه این زیستگاه، غیر از غنای طبیعی‌اش می‌تواند بستری برای مطالعات پژوهشی و دستمایه یك تحقیق علمی بر رفتارشناسی اسب‌های وحشی باشد، امری كه تاكنون مغفول مانده است.