مردم هند تا روزگارانی پس از استقرار در سرزمین هند باهنر نوشتن آشنایی نداشتند و ایرانیان آریایی نیز همانند آنان تنها از طریق حافظه با گذشته خود مربوط می‌شدند و خاطرات‌شان را از طریق انتقال سینه ‌به ‌سینه به نسل‌های آینده می‌سپردند. آثاری که بنیادهای مردمی داشتند از قبیل ترانه‌ها، سخنان حکیمانه، مثل‌ها، چیستان‌های افسانه‌ها و قصه‌ها نوشته نمی‌شدند و طبیعی است طی انتقال در زمان‌های طولانی دچار دگرگونی‌های بسیار می‌گشتند. چنان تفاوت‌هایی همچنان بازتاب‌های خویش را در اقوام ایرانی که در سرزمین‌های وسیع بسیار دور از هم می‌زیستند به‌جا گذاشته است؛ ازجمله در زبان‌ها، لهجه‌ها، آداب، موسیقی و مبانی فکری و سیاسی. همراه با برآمدن آریاییان در ایران‌زمین و ارتباط بیشتر اقوام و در جریان رشد اجتماعی، جامعه اولیه از مرحله شبانی به مرحله دامداری و کشاورزی گام نهاد و سرانجام در نظامی سه‌طبقه‌ای تبلور پیدا کرد که برای قرن‌ها به‌صورتی پایدار اقتدار خویش را حفظ نمود.
نویسنده: سیداصغر محمودآبادی 
نشر: مینو 
سال انتشار: 1404 
تعداد صفحه: 353