printlogo


از دفتر دیپلماسی تا قاره‌ نو
در مناسبات بین‌المللی، آنچه در ظاهر آرای رسمی دیده می‌شود، همیشه تمام حقیقت را بازتاب نمی‌دهد.
حسین پرورش | کارشناس امور بین‌الملل

گاه در پس یک «رأی ممتنع» یا «غیبت حساب‌ شده» در صحن مجامع جهانی، نشانه‌ای عمیق از استقلال سیاسی، احتیاط راهبردی و امتناع از پیوستن به صف‌آرایی‌های تحمیلی نهفته است. از این منظر، رفتار بسیاری از دولت‌های آفریقایی در قبال قطعنامه‌های ضدایرانی را باید فراتر از یک موضع‌گیری لحظه‌ای نگریست‌؛ این کنش، حامل معنایی راهبردی است: قاره‌ای که تاریخ طولانی استعمار و مداخله را از سر گذرانده، امروز در برابر تبدیل‌شدن به پیاده‌نظام اراده قدرت‌های بیرونی مقاومت می‌کند. همین «امتناع هوشمندانه» برای تهران فرصتی کم‌نظیر است که با درک درست آن، می‌توان آن را به سرمایه‌ای پایدار 
بدل کرد.
ایران در سال‌های اخیر، به‌ویژه در مواجهه با فشارهای فزاینده، تحریم‌های پیچیده و جنگ‌های ترکیبی، الگویی از «تاب‌آوری فعال» را به نمایش گذاشته است. توفیق ایران در حفظ استقلال سیاسی و دفع مخاطراتی نظیر آنچه در جریان تنش‌های اخیر ناشی از جنگ آمریکا و رژیم‌صهیونیستی رخ داد، تنها یک پیروزی نظامی یا دیپلماتیک نبود‌؛ بلکه نمایشی از اقتدار درون‌زا در صحنه تئاتر پر آشوب بین‌المللی به اجرا درآورد. این تفکر استکبارستیزانه که بر پایه خودباوری بنا شده، برای کشورهای آفریقایی که سال‌هاست در جست‌وجوی مسیرهای توسعه‌ رهایی از وابستگی هستند، واجد پیامی فراتر از سیاست است. در جهانی که بسیاری از دولت‌های جنوب، میان وابستگی اقتصادی و ناتوانی سیاسی گرفتارند، ایران نه‌تنها یک بازیگر سیاسی، بلکه الگویی از کشوری است که با تکیه بر توانمندی‌های بومی در عرصه‌های علمی، پزشکی، صنعتی و دفاعی، راه عبور از سد تحریم‌ها را یافته است.