این صنعت که در سطح جهانی به تجارتی چندمیلیارد دلاری بدل شده، فراتر از یک سرگرمی ساده، به‌عنوان ابزاری برای درمان انزوای دیجیتال شناخته می‌شود. درحالی‌که بازی‌های ویدئویی فرد را در پیله‌ای از واقعیت مجازی محصور می‌کنند، بردگیم‌ها(BoardGames) بر پایه حضور فیزیولوژیک و هوش اجتماعی بنا شده‌اند؛ جایی که زبان بدن، مذاکره‌ چهره‌به‌چهره و لمس قطعات بازی، بخشی از فرآیند انتقال معناست. در ایران اما، این صنعت در میانه یک گذار تاریخی قرار دارد؛ از یک‌سو با میراثی کهن همچون شطرنج و تخته‌نرد پیوند خورده و از سوی دیگر، تحت تأثیر موج مدرن بازی‌های اروپایی و آمریکایی قرار گرفته است. چالش اصلی امروز ما، گذار از کپی‌کاری و رسیدن به تولیدمحتوای بومی است.