در جامعه ما، انتظار از پدر برای مدیریت بی‌نقص ابعاد اقتصادی، عاطفی و میان‌فردی، چنان نهادینه شده که او را به تنها تکیه‌گاه ‌خانواده تبدیل کرده است؛ توقعاتی که نه‌فقط از عرف و قانون و شرع، که حتی از کلیشه‌های ذاتی جنسیت مردانه سرچشمه می‌گیرد. به این شکل الگویی از یک پدر همه‌کاره ساخته می‌شود که باید در برابر هر معضلی، نقش حلال مشکلات را ایفا کند.