یکی از نشانه‌های جدی این جنگ، تغییر رفتار چین در حوزه دارایی‌های ذخیره‌ای است. چین بخش قابل‌توجهی از اوراق خزانه‌داری آمریکا را که در اختیار داشت، واگذار کرده و به سمت طلا رفته است. معنی این اقدام روشن است. کاهش وابستگی به دارایی‌های دلاری و تقویت ذخایری که تحت اراده سیاسی آمریکا نیست. وقتی ذخایر طلا افزایش پیدا می‌کند و سهم اوراق و دلار کاهش می‌یابد، آمریکا در بلندمدت با چالشی جدی روبه‌رو می‌شود، چون آنچه به اقتصاد آمریکا قدرت می‌داد، همین بود که دنیا کاغذ امضادار او را به‌عنوان دارایی امن می‌پذیرفت. 
اگر این روند عمومی شود، یعنی بانک‌های مرکزی دنیا ذخایر احتیاطی خود را از دلار و اوراق قرضه آمریکا به سمت دارایی‌های دیگر مثل طلا یا ارزهای جایگزین منتقل کنند، آمریکا با یک بحران اعتماد و سپس بحران مالی روبه‌رو خواهد شد. چرا؟ چون آمریکا موظف می‌شود در برابر آن حجم از دارایی‌های دلاری، پاسخگو باشد و عملا پایه‌های اعتبار امضای آمریکا سست می‌شود. این فقط یک مسأله حسابداری نیست؛ مسأله هیمنه است. همان‌طور که حوزه نظامی آمریکا در برخی نقاط با چالش مواجه شده، شکستن محوریت دلار هم می‌تواند ضربه‌ای هم‌سنگ یا حتی بزرگ‌تر باشد.به همین دلیل، آمریکا دلارزدایی را در حد اعلام جنگ تعبیر می‌کند. وقتی گفته می‌شود اگر نهادهایی مانند شانگهای یا سایر تشکل‌ها بخواهند دلار را از معاملات حذف کنند، واکنش آمریکا شدید خواهد بود، این یک اغراق نیست؛ چون آمریکا می‌فهمد که اگر سنت دلار در تجارت جهانی بشکند، اقتدار عظیمی که با دلار ساخته، فرو می‌ریزد.