printlogo


هندسه وحدت ملی از نگاه رهبر شهید
بیانات رهبر شهیدمان پس از جنگ ۱۲‌روزه در‌خصوص وحدت ملی، بزرگ‌ترین سند راهبردی است. ایشان در صحبت‌های‌شان فرمودند ضروری‌ترین مساله امروز جامعه ایران اسلامی، حفظ وحدت و انسجام اجتماعی است و از آن با تعبیر «سپر پولادین اتحاد ملی» یاد کردند.
دکتر روح‌الله احمدزاده کرمانی - عضو هیات‌علمی دانشگاه

این سپر پولادین در اندیشه امام شهید، چهار‌رکن دارد؛ رکن نخست، وحدت مردم با مردم است‌؛ یعنی مردم در درون جامعه، انسجام و وحدت خود را حفظ کنند و از تنازع و اختلاف بپرهیزند، چراکه اختلاف، تفرقه و شکست را به‌همراه خواهد داشت. 
مولفه دوم، انسجام مردم با مسئولان است‌؛ به‌این‌معنا که وقتی در یک سازوکار انتخاباتی، مسئولان را در نهادهایی مختلفی همچون ریاست‌جمهوری، مجلس شورای اسلامی، مجلس خبرگان و شوراهای شهر انتخاب می‌کنیم، از آنجا که این افراد برآمده از اراده ملی ایرانیان هستند، طبیعی است که باید به بخش عمده‌ای از تصمیمات آنان اعتماد داشته باشیم. 
موضوع بعدی که امام شهید بر آن تاکید کردند، وحدت مسئولان با نیروهای نظامی و لشکری است. این مساله نیز بسیار مهم است که ما به فرماندهان و سرآمدان عرصه نظامی و لشکری خود اعتماد کامل داشته باشیم و به تصمیمات راهبردی آنان در میدان اتکا کنیم. در اینجا آقای شهیدمان تاکید می‌کنند که وحدت مردم در واقع اردوگاه میدان و سربازان جان‌برکف نظام مقدس جمهوری اسلامی است. در نهایت، رکن چهارم، وحدت دولتمردان با میدان، یا به تعبیر دیگر، وحدت دیپلماسی و میدان است. 
سخنان رهبر شهید از این جهت نخستین سند راهبردی وحدت ملی به‌شمار می‌آید که به‌واسطه آن ایشان شیرازه وحدت و انسجام ملی را ترسیم کردند. در بیانیه اخیر مقام معظم رهبری نیز بار دیگر همین مفاد مورد تاکید قرار گرفته است‌؛ یعنی ارجاع دوباره به همین مبانی و مفاهیم مطرح‌شده از سوی امام شهید. اگر قرار است در مسیر پیروزی نهایی حرکت کنیم و قدر و منزلت ملی ایرانیان در جهان بیش‌از‌پیش شناخته شود، عنصر انسجام‌بخشی و وحدت ملی، اصلی‌ترین و کلیدی‌ترین مولفه خواهد بود. هر صدایی که به این انسجام خدشه وارد کند، نظم ملی را بر هم بزند و همبستگی اجتماعی را تضعیف کند، در تعارض با راهبرد وحدت‌آفرینی ملی قرار دارد.  اگر بخواهیم این وحدت حفظ و در عرصه نظام اجتماعی بازتولید شود، پیش‌فرض آن اعتماد است. نمی‌توان به مسئولانی که به هر تقدیر، در یک سازوکار انتخاباتی و براساس اراده ملی، مسئولیت‌های اجرایی، تقنینی، قضایی و سایر عرصه‌های حکمرانی را بر‌عهده گرفته‌اند، اعتماد نکرد‌؛ زیرا حکمرانی در هر دوره، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی، ترجمان اراده ملی بوده است.