قهرمانان را روایت کنیم
همه چیز از نام یک دانشمند شروع شد؛ مصطفی کاظمی آشتیانی. سال ۱۴۰۲ در دیدارهای جداگانه رهبر شهید انقلاب با دانشجویان و بسیجیان، نام کاظمی آشتیانی و پژوهشگاه رویان مطرح شد. برای من که هم معلمم و هم در دانشگاه تدریس می‌کنم، این نام فقط نام یک دانشمند نبود. تبدیل شد به یک سوال تربیتی: چرا ما این آدم‌ها را بیشتر نمی‌شناسیم؟
امیر حسین خراسانی - دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی
چرا دانش‌آموز ما ممکن است درباره قهرمانان ورزشی، بازیگران و چهره‌های مشهور بداند اما درباره دانشمندانی که بخشی از مسیر پیشرفت علمی این کشور را ساخته‌اند اطلاعات بسیار کمی داشته باشد؟
از همان زمان راجع به کاظمی آشتیانی بیشتر خواندم و به این نتیجه رسیدم که مسأله فقط معرفی یک دانشمند نیست. مسأله پیدا کردن الگوهایی برای نسل جدید است؛ الگوهایی از جنس علم، تلاش، خودباوری، مسئولیت اجتماعی و خدمت. چند روز پیش به بنیاد فرهنگی البرز رفتم؛ جایی که نام «حسینعلی البرز» با علم و آینده جوانان این سرزمین گره خورده است. حسینعلی البرز از فعالان اقتصادی شناخته‌شده زمان خود بود اما آنچه نام او را ماندگار کرد، ثروتی نبود که به‌دست آورد؛ تصمیمی بود که برای ثروتش گرفت. او در سال ۱۳۴۲ تمام اموال خود را در بنیاد فرهنگی البرز وقف کرد تا از علم و دانش و استعدادهای ایرانی حمایت شود. البرز می‌توانست ثروتش را برای خود و خانواده‌اش نگه‌دارد اما انتخاب دیگری کرد: سرمایه‌گذاری روی انسان. او بنیاد را برای حمایت و تشویق دانشمندان، پژوهشگران، دانشجویان و دانش‌آموزان مستعد بنیان گذاشت و این مسیر، امروز نیز با عنوان «جایزه البرز» ادامه دارد. بخش جذاب‌تر ماجرا، ادامه پیدا کردن این اندیشه پس از انقلاب اسلامی بود. بنابر اسناد و روایت رسمی بنیاد، حسینعلی البرز در فروردین ۱۳۵۸ مسئولیت اداره موقوفات بنیاد را به امام خمینی(ره) واگذار کرد تا این مسیر ادامه پیدا کند.
از همان زمان راجع به کاظمی آشتیانی بیشتر خواندم و به این نتیجه رسیدم که مسأله فقط معرفی یک دانشمند نیست. مسأله پیدا کردن الگوهایی برای نسل جدید است؛ الگوهایی از جنس علم، تلاش، خودباوری، مسئولیت اجتماعی و خدمت. چند روز پیش به بنیاد فرهنگی البرز رفتم؛ جایی که نام «حسینعلی البرز» با علم و آینده جوانان این سرزمین گره خورده است. حسینعلی البرز از فعالان اقتصادی شناخته‌شده زمان خود بود اما آنچه نام او را ماندگار کرد، ثروتی نبود که به‌دست آورد؛ تصمیمی بود که برای ثروتش گرفت. او در سال ۱۳۴۲ تمام اموال خود را در بنیاد فرهنگی البرز وقف کرد تا از علم و دانش و استعدادهای ایرانی حمایت شود. البرز می‌توانست ثروتش را برای خود و خانواده‌اش نگه‌دارد اما انتخاب دیگری کرد: سرمایه‌گذاری روی انسان. او بنیاد را برای حمایت و تشویق دانشمندان، پژوهشگران، دانشجویان و دانش‌آموزان مستعد بنیان گذاشت و این مسیر، امروز نیز با عنوان «جایزه البرز» ادامه دارد. بخش جذاب‌تر ماجرا، ادامه پیدا کردن این اندیشه پس از انقلاب اسلامی بود. بنابر اسناد و روایت رسمی بنیاد، حسینعلی البرز در فروردین ۱۳۵۸ مسئولیت اداره موقوفات بنیاد را به امام خمینی(ره) واگذار کرد تا این مسیر ادامه پیدا کند.