بافتن در فراموشی
پارچه‌بافی سنتی در شهر گروگ شهرستان سیریک که روزگاری یکی از پایه‌های اقتصاد خانوار و نمادی از هویت فرهنگی این منطقه بود، امروز در آستانه فراموشی قرار گرفته است.
صدای دارهای پارچه‌بافی روزگاری بخشی از زندگی روزمره مردم گروگ بود؛ صدایی که از خانه‌ها و کارگاه‌های کوچک به کوچه‌های شهر می‌رسید و تار و پود پارچه‌هایی را شکل می‌داد که علاوه بر تأمین بخشی از معیشت خانواده‌ها، راهی بازارهای منطقه و حتی کشورهای همسایه می‌شد.
امروز اما از آن رونق گسترده، چیزی جز خاطرات نسل‌های قدیمی، چند دستگاه قدیمی و دستان یک استادکار باقی نمانده است؛ استادکاری که سال‌هاست تلاش می‌کند آنچه از این هنر به یادگار مانده حفظ کند و اجازه ندهد نام پارچه‌بافی سنتی گروگ در حافظه تاریخی منطقه محو شود.
سکوت دارهای پارچه‌بافی
پارچه‌بافی سنتی در گروگ تنها یک هنر دستی نبود؛ این صنعت بخشی از اقتصاد خانوادگی و زندگی اجتماعی مردم شهر را شکل می‌داد و بسیاری از خانواده‌ها به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در مراحل تولید، بافت و عرضه پارچه مشارکت داشتند.
بر‌اساس روایت‌های محلی، رفت‌وآمدهای دریایی مردم گروگ با مسقط در کشور عمان، زمینه‌ساز آشنایی این منطقه با هنر پارچه‌بافی شد. اهالی گروگ این فن را آموختند، با سلیقه و خلاقیت خویش درآمیختند و رفته‌رفته آن را به شغلی ماندگار و پررونق در منطقه تبدیل کردند.
رونق این هنر به اندازه‌ای بود که به گفته پیشکسوتان، مردم شهرها و مناطق اطراف ازجمله جاسک و بشاگرد نیز برای کار و کسب درآمد به گروگ می‌آمدند و دست‌بافته‌های این شهر علاوه بر بازارهای محلی، راهی دیگر مناطق و کشورهای همسایه می‌شدند.
امروز اما از آن رونق گسترده، چیزی جز خاطرات نسل‌های قدیمی، چند دستگاه قدیمی و دستان یک استادکار باقی نمانده است؛ استادکاری که سال‌هاست تلاش می‌کند آنچه از این هنر به یادگار مانده حفظ کند و اجازه ندهد نام پارچه‌بافی سنتی گروگ در حافظه تاریخی منطقه محو شود.
سکوت دارهای پارچه‌بافی
پارچه‌بافی سنتی در گروگ تنها یک هنر دستی نبود؛ این صنعت بخشی از اقتصاد خانوادگی و زندگی اجتماعی مردم شهر را شکل می‌داد و بسیاری از خانواده‌ها به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در مراحل تولید، بافت و عرضه پارچه مشارکت داشتند.
بر‌اساس روایت‌های محلی، رفت‌وآمدهای دریایی مردم گروگ با مسقط در کشور عمان، زمینه‌ساز آشنایی این منطقه با هنر پارچه‌بافی شد. اهالی گروگ این فن را آموختند، با سلیقه و خلاقیت خویش درآمیختند و رفته‌رفته آن را به شغلی ماندگار و پررونق در منطقه تبدیل کردند.
رونق این هنر به اندازه‌ای بود که به گفته پیشکسوتان، مردم شهرها و مناطق اطراف ازجمله جاسک و بشاگرد نیز برای کار و کسب درآمد به گروگ می‌آمدند و دست‌بافته‌های این شهر علاوه بر بازارهای محلی، راهی دیگر مناطق و کشورهای همسایه می‌شدند.