همه کسانی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران چشم به جهان گشوده‌اند، تصور می‌کنند همه تحولات با پیروزی انقلاب رخ داده است؛ این تصور تا‌حدی درست است ولی از یک جهت درست نیست. اگر انقلاب به‌معنی تغییرات بنیادین در نظام ارزش‌های اجتماعی است، این اتفاق پیش از پیروزی انقلاب در دهه‌های چهل و پنجاه و در نسل انقلاب رخ داد و به‌سرعت همه‌گیر شد و با رهبری امام خمینی در 22 بهمن 1357 به پیروزی نهایی انقلاب اسلامی در آن مقطع و در مقیاس ایران رسید. تغییر نظام ارزش‌های اجتماعی نتیجه روشنگری‌های «عصر روشنگری» بود. وقتی که از «عصر روشنگری» سخن گفته می‌شود، ممکن است ذهن متوجه دوران تولد عصر جدید در اروپای غربی شود و متفکرینی که معمولا نام «روشنگران عصر روشنگری در اروپا» بر آنها گذاشته شده است، به‌یاد آیند. اگر عصر «روشنگری مادی در غرب» را «عصر روشنگری اول» بنامیم، عصر روشنگری‌ای که منجر‌به پیروزی انقلاب اسلامی در ایران شد، «عصر روشنگری دوم» است.  واقعیت این است که از یک زمان مشخص نمی‌توان به‌عنوان آغاز عصر روشنگری در اروپا نام برد. عصر روشنگری نام یک سال جدید نیست که ثانیه و دقیقه و ساعت و روز آغازش قابل محاسبه باشد. پیروزی غرب در جنگ‌های صلیبی و آغاز عصر دین‌زدائی در اروپا و رنسانس و انقلاب صنعتی و آغاز عصر تهاجمی‌شدن دولت‌های غربی و استعمار کشورها در آسیا و آفریقا و تصرف قاره‌های آمریکا و اقیانوسیه و بنای Nation-state‌ها (دولت-ملت‌ها) در جهان به‌ویژه در ظرف جغرافیائی تمدن اسلامی و پیدایش کشورهای نوانگلیسی نظیر ایالات متحده، کانادا، استرالیا و نیوزیلند، همه حلقه‌های یک زنجیر واحد هستند و یک فرآیند تاریخی را حکایت می‌کنند.