از کن تا ونیز؛ استراتژی غرب برای سیاه‌نمایی جمهوری اسلامی
جشنواره‌های خارجی، به‌ویژه جشنواره‌های غربی، از همان آغاز پیروزی انقلاب اسلامی و اعلام سیاست‌های بنیادین آن ــ ازجمله جدایی‌ناپذیری دین از سیاست و شعار «نه شرقی، نه غربی» ــ درصدد کمرنگ‌کردن جایگاه بین‌المللی انقلاب برآمدند.
علیرضا سربخش - فعال فرهنگی
انقلاب اسلامی از ابتدا این پیام‌ها را در عرصه جهانی برای جهان اسلام و مستضعفان ترویج کرد و توانست نیروهای مردمی بسیاری را در سراسر دنیا جذب کند. غربی‌ها برای کاهش این جذابیت و محدود کردن گوش‌های شنوای پیام انقلاب، نقاط‌ضعفی را در جمهوری اسلامی برجسته کردند و فیلمسازان را به سمت ساخت آثاری سوق دادند که عقب‌ماندگی، فاصله از فرهنگ دینی و تصویر منفی از ایران را تبلیغ کنند. در جشنواره‌هایی مانند کن، ونیز، مونیخ و اسکار، فیلم‌هایی ساخته شد که مثلا زندگی سخت زنان روستایی ایرانی را نشان می‌داد؛ زنانی که کیلومترها با کوزه برای آوردن آب به چشمه می‌رفتند، در همان چشمه ظرف و لباس می‌شستند و آب برمی‌داشتند. این تصاویر برای مخاطب غربی پیام روشنی داشت: سرمایه‌داری غربی هرچند فشار و تضییع حقوق می‌آورد اما امکانات اولیه زندگی مانند آب و برق را فراهم کرده است؛ پس باید قدر آن را دانست. در مقابل، نظامی که دم از حقوق مردم و مبارزه می‌زند، زنانش را در مشقت نشان می‌داد. این کار هم اعتراضات داخلی غرب به نظام سرمایه‌داری را کمتر می‌کرد و هم انقلاب اسلامی را عقب‌افتاده، ضدآزادی و ضددموکراسی جلوه می‌داد. امروز اما شرایط تغییر کرده است. انقلاب با شعار ظلم‌ستیزی در عرصه بین‌المللی گوش شنوا یافته و قلب‌های بسیاری را در غرب و دیگر سرزمین‌ها تسخیر کرده است.