علی داوودی با شکستن رکورد دنیا برنده دراماتیک‌ترین رقابت فوق سنگین تاریخ شد
سنگین‌ترین طلا برای ایران
گاهی فاصله میان طلا و نقره، میان ایستادن روی بلندترین سکوی آسیا و نگاه کردن به آن از پله پایین‌تر، فقط یک کیلوگرم است.
رضا پورعالی - گروه ورزش
یک کیلو در دنیای فوق‌سنگین‌ها شاید عدد بزرگی به نظر نرسد؛ جایی که مردان ۲۰۰ و ۲۵۰ کیلو را بالای سر می‌برند. اما عصر دیروز در ناگویا، همین یک کیلو وزن یک دنیا را داشت. یک کیلو که علی داوودی برای رسیدن به آن باید از ۱۳ کیلو عقب‌افتادگی، از وزنه‌ای که ابتدا داوران قبول نکردند و شاید مهم‌تر از همه، از روزهایی عبور می‌کرد که حتی به خداحافظی از وزنه‌برداری فکر کرده بود.
دسته ۱۱۰+ کیلوگرم بازی‌های آسیایی از همان یکضرب خبر از یک مسابقه معمولی نمی‌داد. داوودی هر سه وزنه‌اش را گرفت؛ ۱۹۷، ۲۰۲ و سرانجام ۲۰۶ کیلوگرم. سه چراغ سبز برای مردی که نمی‌خواست چیزی را به شانس بسپارد. اما آن سوی تخته، علی عمار یاسر ربیعاوی از عراق کاری بزرگ انجام داد؛ ۲۱۹ کیلوگرم را بالای سر برد و رکورد جهان را شکست. داوودی در پایان یکضرب دوم بود و ۱۳ کیلو با مرد عراقی فاصله داشت.
۱۳ کیلو در فوق‌سنگین، فاصله کمی نیست. مخصوصا وقتی حریف روبه‌رویت همان روز رکورد جهان را زده و با اعتمادبه‌نفس وارد دوضرب شده است. اما مسابقات بزرگ دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شوند؛ از جایی که محاسبات روی کاغذ دیگر کافی نیست.
داوودی برای نخستین حرکت دوضرب سراغ ۲۴۲ کیلو رفت و آن را مهار کرد. بعد نوبت لحظه‌ای رسید که احتمالا تا سال‌ها در حافظه وزنه‌برداری ایران باقی خواهد ماند: ۲۶۰ کیلوگرم.
وزنه بالا رفت، اما رأی اولیه به سود داوودی نبود. حرکت پذیرفته نشد. برای چند لحظه، طلا انگار داشت از دست ایران دور می‌شد. کادر ایران اعتراض کرد؛ تصاویر دوباره بررسی شد و هیات ژوری این بار رأی دیگری داد: حرکت صحیح بود. ۲۶۰ کیلو به نام علی داوودی ثبت شد و مجموع او به ۴۶۶ کیلوگرم رسید. عددی که سرنوشت مسابقه را تغییر داد. حالا همه چیز روی یک کیلو ایستاده بود.
رقابت ایران و عراق که با رکوردشکنی ربیعاوی در یکضرب به سود او پیش رفته بود، در دوضرب چرخید. در پایان، مجموع ۴۶۶ کیلوگرمی داوودی تنها یک کیلوگرم بیشتر از رقیب عراقی بود؛ یک کیلو برای طلایی که شاید از سنگین‌ترین طلاهای این دوره کاروان ایران بود.
این مدال اما فقط داستان اعداد نبود. پشت ۲۰۶ و ۲۶۰ و ۴۶۶، قصه دیگری وجود داشت؛ قصه مردی که چند ماه قبل حتی ادامه دادن را زیر سؤال برده بود. داوودی پس از قهرمانی گفت که تا چند ماه پیش به خداحافظی فکر می‌کرد و حالا نگاهش را به آینده و المپیک لس‌آنجلس دوخته است. فاصله میان آن فکر و این طلا شاید بهترین تصویر از مسیری باشد که یک ورزشکار حرفه‌ای طی می‌کند؛ جایی میان خستگی، تردید، دوباره برخاستن و سرانجام ایستادن روی سکوی اول آسیا.
برای داوودی، ناگویا یک معنای دیگر هم داشت. نایب‌قهرمان المپیک توکیو که در پاریس ۲۰۲۴ چهارم شده بود، این بار اجازه نداد دست خالی از صحنه بزرگ پایین بیاید. او در ناگویا تا آخرین کیلو جنگید و طلایی را گرفت که دهمین طلای کاروان ایران تا آن مقطع بازی‌ها نیز محسوب می‌شد.
و چه پایانی بهتر از این برای وزنه‌برداری ایران
تیمی که مسابقات را با فراز و فرود آغاز کرده بود، با طلای فوق‌سنگین پرونده‌اش را بست؛ علی عالی‌پور و علی داوودی دو طلایی ایران شدند و ریحانه کریمی و مهسا بهشتی دو مدال برنز گرفتند. مصطفی جوادی در ۸۵ کیلوگرم پنجم شد و علیرضا نصیری در ۱۱۰ کیلوگرم در جایگاه چهارم ایستاد. حاصل نهایی، دو طلا و دو برنز برای تیم شش‌نفره ایران و جایگاه سوم وزنه‌برداری بازی‌های آسیایی ناگویا بود.
دو طلا و دو برنز؛ آماری که روی کاغذ عملکرد درخشان وزنه‌برداری ایران را ثبت می‌کند، اما قصه این تیم را فقط جدول مدال‌ها تعریف نمی‌کند. یک سوی آن طلای جوانی مثل عالی‌پور بود و سوی دیگرش بازگشت مردی که چند ماه پیش به پایان راه فکر می‌کرد.
آخرین تصویر وزنه‌برداری ایران در ناگویا، علی داوودی بود؛ مردی روی سکوی نخست آسیا با طلایی بر گردن که برای رسیدن به آن ۴۶۶ کیلوگرم وزنه زد، ۱۳ کیلو عقب‌افتادگی را جبران کرد و مسابقه‌ای را با اختلاف فقط یک کیلو برد.
شاید برای همین هیچ نامی برازنده‌تر از این نباشد:
سنگین‌ترین طلا.
علی داوودی: لطف خدا شامل حالم شد و طلا بردم
علی داوودی پس از کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ در دسته فوق سنگین گفت: اتفاق خوبی بود و لطف خدا شامل حالم شد. در دوره قبل موفق به کسب مدال نقره شده بودم اما این دوره توانستم به مدال طلا برسم. واقعا جای شکر دارد. البته داوران ابتدا کمی نامهربانی کردند اما پس از اعتراض ما و بازبینی دوباره فیلم مورد موافقت قرار گرفت و توانستم به مدال طلا برسم.
وی در مورد لحظاتی که بسیار احساساتی شد، گفت: چند ماه پیش به فکر خداحافظی از دنیای وزنه‌برداری بودم چون شرایطم سخت شده است. با این حال ادامه دادم و خدا را شکر لطفش شامل حالم شد و توانستم در این مسابقات به مدال برسم.
دارنده مدال طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا عنوان کرد: برای کاروان ایران کسب مدال طلا اهمیت زیادی داشت. خدا را شکر توانستم این مدال را بگیرم. همه تلاشم را می‌کنم که همین مدال را در المپیک لس‌آنجلس تکرار کنم.
دسته ۱۱۰+ کیلوگرم بازی‌های آسیایی از همان یکضرب خبر از یک مسابقه معمولی نمی‌داد. داوودی هر سه وزنه‌اش را گرفت؛ ۱۹۷، ۲۰۲ و سرانجام ۲۰۶ کیلوگرم. سه چراغ سبز برای مردی که نمی‌خواست چیزی را به شانس بسپارد. اما آن سوی تخته، علی عمار یاسر ربیعاوی از عراق کاری بزرگ انجام داد؛ ۲۱۹ کیلوگرم را بالای سر برد و رکورد جهان را شکست. داوودی در پایان یکضرب دوم بود و ۱۳ کیلو با مرد عراقی فاصله داشت.
۱۳ کیلو در فوق‌سنگین، فاصله کمی نیست. مخصوصا وقتی حریف روبه‌رویت همان روز رکورد جهان را زده و با اعتمادبه‌نفس وارد دوضرب شده است. اما مسابقات بزرگ دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شوند؛ از جایی که محاسبات روی کاغذ دیگر کافی نیست.
داوودی برای نخستین حرکت دوضرب سراغ ۲۴۲ کیلو رفت و آن را مهار کرد. بعد نوبت لحظه‌ای رسید که احتمالا تا سال‌ها در حافظه وزنه‌برداری ایران باقی خواهد ماند: ۲۶۰ کیلوگرم.
وزنه بالا رفت، اما رأی اولیه به سود داوودی نبود. حرکت پذیرفته نشد. برای چند لحظه، طلا انگار داشت از دست ایران دور می‌شد. کادر ایران اعتراض کرد؛ تصاویر دوباره بررسی شد و هیات ژوری این بار رأی دیگری داد: حرکت صحیح بود. ۲۶۰ کیلو به نام علی داوودی ثبت شد و مجموع او به ۴۶۶ کیلوگرم رسید. عددی که سرنوشت مسابقه را تغییر داد. حالا همه چیز روی یک کیلو ایستاده بود.
رقابت ایران و عراق که با رکوردشکنی ربیعاوی در یکضرب به سود او پیش رفته بود، در دوضرب چرخید. در پایان، مجموع ۴۶۶ کیلوگرمی داوودی تنها یک کیلوگرم بیشتر از رقیب عراقی بود؛ یک کیلو برای طلایی که شاید از سنگین‌ترین طلاهای این دوره کاروان ایران بود.
این مدال اما فقط داستان اعداد نبود. پشت ۲۰۶ و ۲۶۰ و ۴۶۶، قصه دیگری وجود داشت؛ قصه مردی که چند ماه قبل حتی ادامه دادن را زیر سؤال برده بود. داوودی پس از قهرمانی گفت که تا چند ماه پیش به خداحافظی فکر می‌کرد و حالا نگاهش را به آینده و المپیک لس‌آنجلس دوخته است. فاصله میان آن فکر و این طلا شاید بهترین تصویر از مسیری باشد که یک ورزشکار حرفه‌ای طی می‌کند؛ جایی میان خستگی، تردید، دوباره برخاستن و سرانجام ایستادن روی سکوی اول آسیا.
برای داوودی، ناگویا یک معنای دیگر هم داشت. نایب‌قهرمان المپیک توکیو که در پاریس ۲۰۲۴ چهارم شده بود، این بار اجازه نداد دست خالی از صحنه بزرگ پایین بیاید. او در ناگویا تا آخرین کیلو جنگید و طلایی را گرفت که دهمین طلای کاروان ایران تا آن مقطع بازی‌ها نیز محسوب می‌شد.
و چه پایانی بهتر از این برای وزنه‌برداری ایران
تیمی که مسابقات را با فراز و فرود آغاز کرده بود، با طلای فوق‌سنگین پرونده‌اش را بست؛ علی عالی‌پور و علی داوودی دو طلایی ایران شدند و ریحانه کریمی و مهسا بهشتی دو مدال برنز گرفتند. مصطفی جوادی در ۸۵ کیلوگرم پنجم شد و علیرضا نصیری در ۱۱۰ کیلوگرم در جایگاه چهارم ایستاد. حاصل نهایی، دو طلا و دو برنز برای تیم شش‌نفره ایران و جایگاه سوم وزنه‌برداری بازی‌های آسیایی ناگویا بود.
دو طلا و دو برنز؛ آماری که روی کاغذ عملکرد درخشان وزنه‌برداری ایران را ثبت می‌کند، اما قصه این تیم را فقط جدول مدال‌ها تعریف نمی‌کند. یک سوی آن طلای جوانی مثل عالی‌پور بود و سوی دیگرش بازگشت مردی که چند ماه پیش به پایان راه فکر می‌کرد.
آخرین تصویر وزنه‌برداری ایران در ناگویا، علی داوودی بود؛ مردی روی سکوی نخست آسیا با طلایی بر گردن که برای رسیدن به آن ۴۶۶ کیلوگرم وزنه زد، ۱۳ کیلو عقب‌افتادگی را جبران کرد و مسابقه‌ای را با اختلاف فقط یک کیلو برد.
شاید برای همین هیچ نامی برازنده‌تر از این نباشد:
سنگین‌ترین طلا.
علی داوودی: لطف خدا شامل حالم شد و طلا بردم
علی داوودی پس از کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ در دسته فوق سنگین گفت: اتفاق خوبی بود و لطف خدا شامل حالم شد. در دوره قبل موفق به کسب مدال نقره شده بودم اما این دوره توانستم به مدال طلا برسم. واقعا جای شکر دارد. البته داوران ابتدا کمی نامهربانی کردند اما پس از اعتراض ما و بازبینی دوباره فیلم مورد موافقت قرار گرفت و توانستم به مدال طلا برسم.
وی در مورد لحظاتی که بسیار احساساتی شد، گفت: چند ماه پیش به فکر خداحافظی از دنیای وزنه‌برداری بودم چون شرایطم سخت شده است. با این حال ادامه دادم و خدا را شکر لطفش شامل حالم شد و توانستم در این مسابقات به مدال برسم.
دارنده مدال طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا عنوان کرد: برای کاروان ایران کسب مدال طلا اهمیت زیادی داشت. خدا را شکر توانستم این مدال را بگیرم. همه تلاشم را می‌کنم که همین مدال را در المپیک لس‌آنجلس تکرار کنم.